Την ώρα που στις ΗΠΑ θριάμβευε ο Τραμπ επί της Χάρις, ο τρικομματικός συνασπισμός που κυβερνά τη Γερμανία διαλυόταν στα εξ ων συνετέθη. Όλοι –ευρωκρατία, χρηματιστήρια, αναλυτές κ.λπ.– εκφράζουν μεγάλη ανησυχία για την κλιμάκωση της δομικής πια αστάθειας του κάποτε ακλόνητου γερμανικού πολιτικού συστήματος. Όλοι, πλην των… Γερμανών. Οι οποίοι βρήκαν επιτέλους έναν καλό λόγο να χειροκροτήσουν τον Σολτς! Οι Γερμανοί πολίτες διχάζονται κάπως μόνο σε ένα σημείο: πρόωρες εκλογές στις αρχές του 2025, όπως προτείνει ο Σολτς; (Διότι θέλει, εν ανάγκη και με τη στήριξη της κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης, να περάσει μια σειρά «κρίσιμα» για την ελίτ νομοσχέδια). Ή τώρα; Τώρα, απαντούν με αλαλαγμούς οι περισσότεροι, κι αυτό κάτι δηλώνει για τις προθέσεις τους ενώπιον της κάλπης.
Η αφορμή για την οριστική κατάλυση της συμμαχίας Σοσιαλδημοκρατών, Πράσινων και Φιλελεύθερων ήταν, υποτίθεται, ο προϋπολογισμός. Για την ακρίβεια, το από πού θα αντληθούν 9 δισεκατομμύρια ευρώ για να κλείσει η τρύπα του. Με δανεισμό, πρότεινε ο Σολτς, παραβιάζοντας έτσι το λεγόμενο «φρένο του χρέους» και τους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες που η Γερμανία με βάρβαρο τρόπο επέβαλε –και προσπαθεί ξανά να επιβάλει– στους υπόλοιπους «εταίρους» της Ε.Ε. (Αλλά τι τον νοιάζουν οι κανόνες τον κάθε Σολτς; Είναι για τους υποτελείς, όχι για τους ηγεμόνες…). Αγανάκτησε όμως ο άτεγκτος Λίντνερ, επικεφαλής των Φιλελεύθερων και ως τώρα υπουργός Οικονομικών, που έχει αυτοχριστεί θεματοφύλακας του ορντοφιλελευθερισμού, και αντιπρότεινε η τρύπα να καλυφθεί με νέα επίθεση στα λαϊκά στρώματα.
Κι έτσι, λένε, επήλθε το διαζύγιο, διότι τάχα ο Σολτς στενοχωριόταν και στη σκέψη ακόμη ότι θα στενοχωρήσει κι άλλο τους ήδη ταλαιπωρημένους από τις επιλογές της γερμανικής ελίτ συμπολίτες του. Δηλαδή από την εγκατάλειψη των φιλοδοξιών να παίξουν, ως επικεφαλής της Ευρώπης, έναν σχετικά αυτόνομο ρόλο στο διεθνές γίγνεσθαι, και αντ’ αυτού να ευθυγραμμιστούν αυτοκτονικά με τις ΗΠΑ κατά της Ρωσίας. Με τις γνωστές συνέπειες στο πορτοφόλι των Γερμανών, και όχι μόνο… Περιέργως, κανείς δεν σκέφτηκε να ρωτήσει τους μέχρι χθες τρεις συγκυβερνώντες: καλά, αρπάζεστε για 9 ψωροδισεκατομμύρια, ενώ έχετε ήδη συμφωνήσει ότι θα ξοδέψετε 100 δισεκατομμύρια για να ξανακάνετε τη Βέρμαχτ –συγγνώμη, την Μπούντεσβερ– φόβο και τρόμο των εχθρών(;) της Γερμανίας;
Στην πραγματικότητα η «λύση της συνεργασίας» οφείλεται τόσο στα αδιέξοδα των επιλογών της ελίτ εν μέσω πολυκρίσης και πολεμικών συρράξεων, όσο και στις μικροπολιτικάντικες προτεραιότητες των τριών εταίρων, που παλεύουν για την πολιτική επιβίωσή τους. Τη χαριστική βολή έδωσε μάλλον η σκοτοδίνη που προκάλεσε η επικράτηση του Τραμπ στις ΗΠΑ, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να ανιχνεύσουν τις επιπτώσεις της στις ευρωατλαντικές εμμονές τους.
Καθώς επιτείνεται η πολιτική αστάθεια, τη γερμανική ελίτ ανησυχεί τόσο η απήχηση της «φιλορωσικής» ακροδεξιάς AfD, όσο και η βεβαιότητα πως η «ήσυχη» γερμανική Αριστερά θα αντικατασταθεί στα έδρανα της ομοσπονδιακής βουλής από το νέο κόμμα της ενοχλητικής Ζάρα Βάγκενκνεχτ. Μία χθεσινή δήλωση της τελευταίας τροφοδοτεί περαιτέρω αυτές τις ανησυχίες: «Το ότι ο καγκελάριος Σολτς θέλει να άρει το φρένο του χρέους κυρίως για να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία, ενώ οι γέφυρες και τα σχολεία στη Γερμανία σαπίζουν και εκατομμύρια συνταξιούχοι ζουν στη φτώχεια, με αφήνει άφωνη. Είναι καλό που αυτή η απερίγραπτη κυβέρνηση αποτελεί επιτέλους παρελθόν. Αντί να αφήνει στις ΗΠΑ και τον Τραμπ τις πρωτοβουλίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, η Γερμανία έχει συμφέρον να ασκήσει εκείνη πίεση για άμεση κατάπαυση του πυρός».
