Η «δημοκρατορία» δείχνει καθημερινά το πρόσωπό της. Από την καταστολή απέναντι σε αγωνιζόμενους ανθρώπους, μέχρι τον ασφυκτικό έλεγχο στον δημόσιο χώρο, και από την επαναλαμβανόμενα παραθεσμική λειτουργία θεσμικών οργάνων, μέχρι τις επικοινωνιακές εκστρατείες ενάντια σε όποιον βαφτίζεται «λαϊκιστής», στόχος είναι να μην σηκώσει κεφάλι η κοινωνική πλειοψηφία. Το καθεστώς του 30% συμπεριφέρεται αλαζονικά απέναντι στο 70% της κοινωνίας, γνωρίζοντας ότι έχουν κοπεί οι γέφυρες επικοινωνίας με ένα μεγάλο μέρος της (εδώ το ρήγμα των Τεμπών παραμένει κυρίαρχο), και ποντάροντας στην αλαζονεία και την ανασφάλεια ενός πολλαπλά διαπλεκόμενου ακροατηρίου που διψά για «νόμο και τάξη» – ελπίζοντας πως έτσι θα παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία, διαιωνίζοντας το ψευδεπίγραφο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος».
Δικογραφίες για τους αγρότες των μπλόκων
Δεν πέρασαν παρά λίγες μέρες από τις κούφιες υποσχέσεις του Μαξίμου για ενίσχυση του αγροτικού κόσμου, και οι αγρότες και κτηνοτρόφοι, αντί να δουν μέτρα στήριξης του κλάδου, βρίσκονται αντιμέτωποι με δικογραφίες: λαμβάνουν «ραβασάκια» από την εισαγγελία, κατηγορούμενοι για «παρακώλυση συγκοινωνιών» κ.ά., μετά από ταυτοποίηση τους από τις αστυνομικές αρχές (υπάρχουν ήδη πληροφορίες και για πιο αναβαθμισμένες κατηγορίες, σύστασης συμμορίας στο Μπλόκο στα Πράσινα Φανάρια!).
Η κυβέρνηση φαίνεται να υλοποιεί τις απειλές για «σκληρή στάση» στήνοντας αγροτοδικεία, επιχειρώντας ένα δεύτερο κύμα συκοφάντησης των μπλόκων, μετά την εργαλειοποίηση των ελέγχων της ΑΑΔΕ εναντίων συγκεκριμένων αγροτοσυνδικαλιστών (χωρίς ουσιαστικές κατηγορίες), με στόχο τη φίμωση όσων αντιστέκονται. Όλα αυτά την ώρα που οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζουν ανενόχλητοι τη δραστηριότητά τους, ενώ οι πραγματικοί παραγωγοί συνεχίζουν να σπρώχνονται μακριά από τα χωράφια τους, και ένας νέος γύρος κλοπής του αγροτικού εισοδήματος σχεδιάζεται – αυτή την φορά μέσα από το νέο σχήμα ενισχύσεων υπό την ΑΑΔΕ.
Κατασταλτικοί πειραματισμοί στα Πανεπιστήμια
Τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν προνομιακό πεδίο των κατασταλτικών πειραματισμών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήδη από την πρώτη του θητεία (Πανεπιστημιακή αστυνομία, εκκένωση καταλήψεων κ.ά.). Ελλείψει οράματος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και όντας εμμονικά εχθρική στο δημόσιο πανεπιστήμιο (με το αζημίωτο για τους φίλους κολεγιάρχες και τα αντίστοιχα funds), η κυβέρνηση επιβάλλει ως μονόδρομο τη διαχείριση του προβλήματος (από τα ιδιωτικά «πανεπιστήμια» και τις διαγραφές των «αιωνίων» μέχρι την εργαλειοποίηση του ασύλου και τον έλεγχο των οργάνων διοίκησης των ιδρυμάτων), με όρους επικοινωνίας και ψηφοθηρίας.
Θέατρο άλλης μιας τέτοιας εκστρατείας είναι τις τελευταίες μέρες το ΑΠΘ, με τις πρυτανικές αρχές (που για ακόμη μια φορά δρουν ως μακρύ χέρι της κυβέρνησης και όχι ως εκπρόσωπος της πανεπιστημιακής κοινότητας) να δηλώνουν αποφασισμένες να κρατήσουν κλειστό το campus για κάθε άλλη δραστηριότητα πέραν των στενά εκπαιδευτικών και ερευνητικών. Έτσι έχουμε τα ΜΑΤ να ρίχνουν χημικά και να προσαγάγουν φοιτητές από συναυλία πριν μερικές ημέρες, έπειτα πάλι την αστυνομία να στήνει καρτέρι και να προσαγάγει φοιτητές που συμμετείχαν σε «απαγορευμένη» προβολή ταινίας, μέχρι τον τραγέλαφο: οι πρυτανικές αρχές να αρνούνται (για κάποιες ημέρες) να δώσουν άδεια στον σύλλογο διδασκόντων του ιδρύματος να πραγματοποιήσει σε χώρους του πανεπιστημίου την καθιερωμένη κοπή της πίτας του!
Φιέστες Άδωνι συνοδεία ΜΑΤ
Με ΜΑΤ, γκλομπ, προσαγωγές, και ακραία κυβερνητική συκοφάντηση, βρίσκονται αντιμέτωποι και οι υγειονομικοί σε νοσοκομεία όλης της χώρας. Βλέπετε ο αρμόδιος υπουργός Υγείας, κ. Γεωργιάδης, ειδικεύεται στην επικοινωνιακή διαχείριση κρίσεων. Στις περιοδείες του στα νοσοκομεία, πέρα από τις κάμερες, έχει μαζί του και αστυνομικές δυνάμεις για να καταστείλουν γιατρούς, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό που τον «υποδέχεται» με διαμαρτυρίες έξω από τα υποστελεχωμένα και σε διαρκή πίεση νοσοκομεία. Ο ίδιος σπεύδει να αντιστρέψει την πραγματικότητα μιλώντας για… «μιζέρια της αριστεράς» και παρουσιάζοντας μια πλαστή εικόνα «ενίσχυσης του ΕΣΥ». Εννοείται ότι βλέπει υποκινητές και «κομμουνιστές» πίσω από τις διαμαρτυρίες…
Πιο πρόσφατο περιστατικό, αυτό στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, όπου οι συγκεντρωμένοι νοσηλευτές και γιατροί δέχτηκαν απρόκλητη επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής, για να διασφαλιστεί η «επίσκεψη» του υπουργού στο νοσοκομείο. Όπως δήλωσε η ΟΕΝΓΕ μετά το περιστατικό, «η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιστρατεύει τις δυνάμεις καταστολής ενάντια στους “εχθρούς” υγειονομικούς που κρατάνε όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας, κάτω από τραγικές συνθήκες άθλιας υποστελέχωσης και εντατικοποίησης».
Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο από τα περιστατικά μιας όλο και πιο ασφυκτικής πραγματικότητα όπου το κράτος, η κυβέρνηση, οι προπαγανδιστικοί και κατασταλτικοί του μηχανισμοί, δρουν μεθοδικά για να φοβίσουν, να φιμώσουν, να επιβάλουν τους μονοδρόμους τους. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα μοναδικός μονόδρομος είναι ένα βαθύ ρεύμα εκδημοκρατισμού, για να (ξανα)γίνουμε «κοινωνία».
Ας μιλήσουμε για κύκλωμα…
Συμπληρωματικά στην καταστολή στον δρόμο και στους δημόσιους χώρους, εξελίσσεται και μια συστηματική πίεση στον χώρο της ενημέρωσης. Χαρακτηριστική, εκτός των άλλων, είναι η συνεχιζόμενη υπόθεση στοχοποίησης του δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη κατά τη διάρκεια επίσημης ενημέρωσης πολιτικών συντακτών. Ενοχλούν οι ερωτήσεις για την ασφάλεια στα τρένα, για τα εργατικά ατυχήματα, για τη λειτουργία της δικαιοσύνης! Αντί για απαντήσεις επί της ουσίας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε την απαξίωση, αφήνοντας υπαινιγμούς για «σκοπιμότητες» και προαναγγέλλοντας ουσιαστικά νομικές κινήσεις, σε ένα πλαίσιο που παραπέμπει σε πρακτικές SLAPP.
Το περιστατικό, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αντιδράσεις από δημοσιογραφικές ενώσεις (χλιαρές είναι η αλήθεια από την ίδια την ΕΣΗΕΑ) και από οργανώσεις για την ελευθερία του Τύπου, καθώς εκλήφθηκε ως ευθεία προσπάθεια εκφοβισμού. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός, αλλά για μέρος μιας ευρύτερης αντίληψης που αντιμετωπίζει την ενημέρωση ως «μακρύ χέρι» της εξουσίας και όχι ως ανεξάρτητο πυλώνα της δημοκρατίας. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που η στοχοποίηση ξεφεύγει από μεμονωμένους δημοσιογράφους, γίνεται υπαινιγμός για «κύκλωμα» που ποντάρει «στην αποσταθεροποίηση».
Τολμά να μιλά για κύκλωμα η κυβέρνηση των υποκλοπών, του μπαζώματος της υπόθεσης των Τεμπών, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ (και των άλλων σκανδάλων που έρχονται), του επιτελικού κράτους (που μοιάζει συχνά με παρακράτος) και, για να μην ξεχνιόμαστε, της λίστας Πέτσα (ποιος την θυμάται πια;) και της επιδίωξης ασφυκτικού ελέγχου στα ΜΜΕ.
Δεν είναι τυχαίο ότι η έννοια του «κυκλώματος» επιστρατεύεται όταν η εξουσία αισθάνεται στριμωγμένη. Είναι το παλιό, δοκιμασμένο σχήμα: Αντί για απαντήσεις, ενοχοποίηση των ερωτήσεων, και αντί για διαφάνεια, κατασκευή εχθρών. Έτσι η δημοσιογραφία καταγγέλλεται ως μια ύποπτη δραστηριότητα και η κριτική ονομάζεται απειλή για τη «σταθερότητα». Όμως τα πραγματικά κυκλώματα δεν βρίσκονται στις ενοχλητικές ερωτήσεις και τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους (που στο κάτω-κάτω κάνουν τη δουλειά, που προκύπτει από τον θεσμικό τους ρόλο), αλλά στους διαδρόμους της εξουσίας: εκεί όπου συγκαλύπτονται σκάνδαλα, μπαζώνονται ευθύνες και η ενημέρωση αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο. Όσο βαθαίνει το χάσμα με την κοινωνία, τόσο πιο επιθετικά θα βαφτίζεται η αλήθεια ως αποσταθεροποίηση.
Η καταστολή ως προετοιμασία
Ο αυταρχισμός δεν είναι άσχετος με τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η χώρα, με τις μεγάλες ανακατατάξεις εντός και εκτός Ελλάδας. Ο αυταρχισμός αποτελεί την προληπτική θωράκιση ενός συστήματος που ξέρει πως η πολιτική του γεννά απόρριψη για μια μεγάλη μάζα ανθρώπων, που αδυνατεί να παράξει λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα, που αδιαφορεί να δώσει όραμα και προοπτική εξόδου από την ανασφάλεια. Ο αυταρχισμός και η εμπέδωση του φόβου είναι το βασικό όπλο για τις ελίτ, που βλέπουν το χάσμα που τις χωρίζει με την κοινωνία να μεγαλώνει, και μαζί να πολλαπλασιάζονται οι όροι για εκρήξεις οργής.
Ο αυταρχισμός είναι συμβατός με το καθεστώς περιορισμένης δημοκρατίας, με τις πρεσβείες που αποφασίζουν για τα μεγάλα θέματα, με τις διάφορες «υπηρεσίες» που δρουν ανενόχλητες, με τις συμφωνίες για μπίζνες των ολιγαρχών που χαράζουν την εθνική πολιτική. Ο αυταρχισμός είναι χρήσιμος και στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας (προσοχή, όχι για τη θωράκιση απέναντι σε πραγματικές απειλές), φιμώνοντας φωνές που πιθανά σταθούν εμπόδιο σε τυχοδιωκτισμούς της «σωστής πλευράς της ιστορίας». Όποιος αμφισβητεί, όποιος ρωτά, όποιος αντιστέκεται, βαφτίζεται εκ των προτέρων ύποπτος.
Ο αυταρχισμός, τελικά, δεν κοιτάζει μόνο το παρόν. Κοιτάζει προς το μέλλον. Είναι η προετοιμασία του συστήματος για τα επόμενα επεισόδια: για κοινωνικές συγκρούσεις που προδιαγράφονται, για κρίσεις που δεν θα μπορεί να διαχειριστεί πολιτικά, για αντιδράσεις που φοβάται ότι δεν θα ελέγξει. Και γι’ αυτό επενδύει σήμερα στον φόβο και τον κοινωνικό κατακερματισμό, πριν αναγκαστεί να αντιμετωπίσει ξανά την κοινωνία ως πολιτικό υποκείμενο.
