Η Τραγωδία των Τεμπών δεν έπεσε απ’ τον ουρανό.
Τη δημιούργησε, με την ιδιότητα του κατασκευαστή, το καπιταλιστικό σύστημα.
Συνεπώς οι Τραγωδίες τύπου Τεμπών ή άλλου τύπου, πλην όμως ανάλογες, θα επαναληφθούν και θα επαναλαμβάνονται.
Μάλιστα, σε υποκλίμακα, επαναλαμβάνονται με πυκνή συχνότητα, όπως έγινε με το έγκλημα στη Βιολάντα.
Η Τραγωδία των Τεμπών ήταν Έγκλημα του (ιδιωτικοποιημένου) κράτους. Δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια του τρόπου που λειτουργεί το Σύστημα, ήταν το αποτέλεσμα αυτού του τρόπου. Και για αυτό θα επαναλαμβάνεται.
Η ιδιωτικοποίηση των Σιδηροδρόμων (αρχής γενομένης από τον ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα σκούζει), η γενικευμένη παθολογία του κράτους (διασπάθιση πόρων, ρουσφέτια, ανικανότητα, ιδιοτέλεια) συν η πρωθύστερη εξάρτηση της Δικαιοσύνης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις είναι οι κύριες αιτίες του Εγκλήματος.
Και μιλώ για πρωθύστερες ευθύνες της Δικαιοσύνης, διότι ούτε πριν από το Έγκλημα (εν σχέσει με τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτό), ούτε μετά το Έγκλημα (εν σχέσει με τη διαλεύκανσή του) στάθηκε και στέκεται στο ύψος που θα έπρεπε.
Όμως, αυτός ο τρόπος που λειτουργεί η Δικαιοσύνη υφέρπει αρνητικά μέσα σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ή μάλλον υφίσταται ο λαός (από την ακρίβεια έως την κρίση στέγης).
Υπ’ αυτήν την έννοια, όλες οι αιτίες της Τραγωδίας και του Εγκλήματος των Τεμπών υφέρπουν μέσα σε όλα όσα ταλανίζουν τη χώρα και τους πολίτες. Πρόκειται για την παθολογία που εμφανίζεται και επανεμφανίζεται παντού, από τις Υποκλοπές ως τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το Έγκλημα των Τεμπών είναι μια εξέχουσα αυτής της παθολογίας, όπως το Μάτι ή η Μάνδρα ή τόσα άλλα.
Για αυτό ακριβώς η Τραγωδία των Τεμπών θα επαναληφθεί, διότι οι αιτίες του Εγκλήματος των Τεμπών ζουν και βασιλεύουν. Ζουν ανάμεσά μας, και κρέμονται σαν το Σπαθί του Δαμοκλή πάνω από το κεφάλι του κάθε ανθρώπου που ζει στην πατρίδα μας και στο ιδιωτικοποιημένο κράτος που τη λεηλατεί.
Η ανατροπή λοιπόν του Συστήματος, δηλαδή του ιδιωτικοποιημένου κράτους και των κυρίαρχων κομμάτων, είναι προϋπόθεση επιβίωσης του λαού. Και ακριβώς για αυτό η κυβέρνηση (με τσιράκι την εξαρτημένη Δικαιοσύνη) θα πολεμάει λυσσαλέα την εξιλέωση της Τραγωδίας και την τιμωρία του Εγκλήματος.
Η συναισθηματική αντιμετώπιση της Τραγωδίας διαπερνά εύκολα τη λαϊκή ψυχή, και το ίδιο εύκολα ενεργοποιεί τα πολιτικά αντανακλαστικά του λαού, της κοινωνίας.
Για όλους (τη εξαιρέσει των φασιστών, ως συνήθως) οι συνεχείς Τραγωδίες και τα συνεχή Εγκλήματα αποτελούν μια μαγιά συνειδητοποίησης της κατάστασης, αλλά και απαίτησης σημαντικών πολιτικών αλλαγών. Εις βάρος του Νεοφιλελεύθερου Πλέγματος κομμάτων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Ν. Αριστεράς – και κάθε είδους Τσιπροειδών).
Τα κόμματα του Νεοφιλελεύθερου Πλέγματος έχουν υποστεί πλήγματα και παρουσιάζουν ρηγματώσεις – είναι πολλές οι αμαρτίες τους! Παρουσιάζουν συμπτώματα αποσύνθεσης. Με τη συγκάλυψη των οποίων προσπαθούν και θα προσπαθήσουν να ανασυντεθούν. Παρουσιάζοντας ένα νέο μείγμα κυβερνησιμότητας. Πάνω στην ίδια παθολογία. Με την ίδια προπαγάνδα (συν την έξαρση του αντικομμουνισμού), για νέες Τραγωδίες και νέα Εγκλήματα σε όλες τις κλίμακες…
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
26●ΙΙ●2026
