Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες του Δρόμου –και όχι μόνο– μαζί με τον Θανάση Σκρουμπέλο απευθύναμε μια έκκληση προς συγγραφείς με τον τίτλο «Χίλιες Λέξεις, Χίλια Όνειρα, Χίλιες Μάχες»:
«Λένε για την σιωπή. Πως σιωπήσαν τα πληκτρολόγια. Φίλοι συγγραφείς μου είπαν θέλουν να τα πουν, να μιλήσουν γι’ αυτό που βλέπουν έξω από την σπηλιά. Την σκοτεινιά του κόσμου κι όχι την ζαχαρωμένη σκιά του.
Βήμα μου είπαν δεν έχουν. Να ανέβει το γραπτό τους και να ακουστεί ο ήχος απ’ τον κρότο που σπαν τις αλυσίδες της σιωπής. Και πώς να μείνεις βουβός όταν η χώρα πεθαίνει.
Την εποχή της χούντας ξανά που βουβούς θέλαν τους συγγραφείς, μα σπουδαίοι λογοτέχνες βρήκαν τον τρόπο και σπάσαν την σιωπή. Και φτιάξαν βήμα δικό τους, ΤΑ ΔΕΑΚΟΚΤΩ ΚΕΙΜΕΝΑ (Κέδρος 1970).Και ακούστηκε η σκέψη τους, ο λόγος τους και βοήθησε πως δεν τα ’σκιαζε όλα η φοβέρα. Και μαζί με την αντίσταση δείξαν πως ο “βασιλιάς” είναι γυμνός και “αχαμνός”…
…Καιρός να πάρουμε την τύχη και το τιμόνι στα χέρια μας. Γιατί αυτοί μας βάζουν στο τρένο με φορτία εύφλεκτα. Και πιο παλιά στα τρένα για τη Γερμανία και του Βελγίου τις στοές. Και τώρα γύρω μας μαίνονται πόλεμοι. Σβήνουν χώρες. Αλλάζουν τα σύνορα. Δεν μπορούμε να μένουμε βουβοί. Ο καθείς με τα όπλα του, εμείς τη φωνή μας και το πληκτρολόγιο να σπάσει το μονοπώλιο της επίκυψης και η ομερτά των μέσων.
Εδώ σε αυτήν τη στήλη. Το βήμα. Όρθιοι. Ανοιχτή η πρόσκληση.
Σε χίλιες λέξεις, χίλια όνειρα, χίλιες μάχες…»
Ήδη τα πρώτα εξαιρετικά κείμενα, μέσα στο πνεύμα της πρόσκλησης, έχουν έρθει στα χέρια μας.
Όμως λέω να ξεκινήσουμε με μια εξαίρεση η οποία είναι ωστόσο ακριβώς στη καρδιά, στο πνεύμα της πρόσκλησής μας. Και γι’ αυτό παραχωρώ σήμερα και τη στήλη.
Για το ποίημα μια μαθήτριας Λυκείου…
Κι αν είχα αποτύχει σε όλα όσα καταπιάνομαι, θα έχω πάντα να μιλάω για τα υπέροχα παιδιά που έτυχε να είναι μαθητές μου. Και πώς να μην ξεχωρίσω ανάμεσά τους τη Μαριαλένα Πορίχη;
Ένα κορίτσι του Λυκείου που διαβάζει και γράφει εξαιρετικά, αλλά έχει και μεγάλη ευαισθησία και ενσυναίσθηση.
Τα τελευταία χρόνια έχω την τύχη να παρακολουθεί το καλλιτεχνικό μας εργαστήρι στο Αετοπούλειο του Δήμου Χαλανδρίου.
Και για να μην νομίζετε πως υπερβάλλω, διαβάστε το ποίημα που έγραψε για τον τραγικό θάνατο των εργατριών στη Βιολάντα.
Ας είναι ο οδηγός μας για τα κείμενα που θα ακολουθήσουν. Μπορεί να μην είναι 1.000 λέξεις, αλλά έχει το βάρος πολλών χιλιάδων λέξεων…
Τι είναι μητέρα;
Μητέρα είναι η γυναίκα που σε αγαπάει με όλη της καρδιά, με όλο της το είναι.
Η γυναίκα που κάθε ίνα της ύπαρξής της λατρεύει το παιδί της.
Η μητέρα είναι αγάπη.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που δίνει ζωή, από την καρδιά όχι από τη μήτρα.
Η γυναίκα που κάνει θυσίες, για να ζήσει το παιδί της την πιο όμορφη ζωή.
Η μητέρα είναι ζωή.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που κάθε χτύπος της καρδιάς της, κάθε ανάσα της σε αυτόν τον κόσμο είναι μια σκέψη για το παιδί της.
Η γυναίκα που αγαπά άνευ όρων και ορίων, δίχως να ζητά αγάπη πίσω, η μόνη που αγαπά ειλικρινά το παιδί για αυτό που είναι.
Η μητέρα είναι αφοσίωση.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα στης οποίας την αγκαλιά κρύβεται το παιδί όταν πονά από τον κόσμο, σκουπίζει τα δάκρυα και φιλά το βαβά.
Η γυναίκα που θα βάλει τον εαυτό της μπροστά, ασπίδα σε όλα τα κακά της κοινωνίας που θέλουν να βλάψουν το παιδί.
Η μητέρα είναι ασφάλεια.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που αγωνίζεται για τα παιδιά της έναντι όλου του κόσμου ακόμα.
Η γυναίκα που δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί δεν έχει χειρότερο εφιάλτη από το να χάσει το παιδί της. Ούτε τις εκρήξεις φοβάται.
Η μητέρα είναι μαχήτρια.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που μου λέει το πρώτο σ’αγαπώ κάθε πρωί και το τελευταίο κάθε βράδυ.
Η γυναίκα που μου δίνει το πρώτο χάδι, το πρώτο φιλί, την πρώτη αγκαλιά.
Η μητέρα είναι τρυφερότητα.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που με φροντίζει στην αρρώστια, που με κοιμίζει μετά από εφιάλτη.
Η γυναίκα που κάνει όλες μου τις έγνοιες και τα προβλήματα να φαίνονται μικρά, φέρνει ηρεμία στην ψυχή μου.
Η μητέρα είναι ειρήνη.
Σαν τη δική μου.
Μητέρα είναι η γυναίκα που θέλει να με δει να μεγαλώνω, γι’ αυτό δεν φοβάται να εργάζεται όλο το βράδυ σε εργοστάσια, αν αυτό σημαίνει ότι θα με βλέπει την ημέρα.
Η γυναίκα που δουλεύει όλη μέρα κι όλη νύχτα για εμένα, για να με δει να χαμογελώ, για να είναι κομμάτι της ζωής μου.
Η μητέρα είναι νεκρή. Επειδή είναι αγάπη και ζωή και αφοσίωση και ασφάλεια και μαχήτρια και τρυφερότητα και ειρήνη.
Σαν τη δική μου.
Και παιδί; Τι είναι παιδί;
Παιδί είναι αυτό που χρειάζεται μια μαμά να είναι αγάπη και ζωή και αφοσίωση και ασφάλεια και μαχήτρια και τρυφερότητα και ειρήνη.
Παιδί είναι αυτό που μεγαλώνει και δυναμώνει και ομορφαίνει και η φύση λέει ότι θα δει τη μαμά να πεθαίνει αλλά αφού το δει να μεγαλώνει.
Σε πέντε τάφους που γράφουν «μαμά», μπροστά κάποιο παιδί μεγαλώνει, για να το βλέπει η μαμά και να είναι περήφανη.
Αυτό το παιδί είμαι εγώ.
Μαριαλένα Πορίχη
Σημείωση
Τα κείμενα με την ένδειξη «Χίλιες Λέξεις, Χίλια Όνειρα, Χίλιες Μάχες» (Δρόμος της Αριστεράς) να σταλούν στον Κώστα Στοφόρο (stoforos@yahoo.com)
