Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Aλήθεια, χάλασε το πλυντήριο και η επισκευή του θα πάρει κάνα χρόνο, βλέπετε το πλυντήριό μου έχει ΑΙ και χάλασε, χάλασε o κάδος, το software, το hardware, θέλει updates, θέλει αντιστάσεις, θέλει πλακέτα, ρώτησα, πήρα προσφορές, οι περισσότεροι μου είπαν, «μπα, είναι σαν να έφαγε πύραυλο, πέτα το το γαμίδι και πάρε ένα καινούργιο», λέω να το πετάξω λοιπόν το General Ford, πολύ τεχνολογία αλλά μηδέν αξιοπιστία, θα πάρω ένα Haier, ήδη το έστειλα για απόσυρση στη Σούδα μια που εκεί ανακυκλώνουν τα χαλασμένα αμερικανικά πλυντήρια και τα στέλνουν για ρεκτιφιέ στο Σπλιτ, γιατί τα γράφω τώρα αυτά όμως, ποιον ενδιαφέρουν τα πλυντήρια εκτός από τους Έλληνες δημοσιογράφους, πάντως το πιο σημαντικό που μου συνέβη αυτήν την εβδομάδα και θέλω να το διατρανώσω ως υπέρμαχος των δυτικών αξιών τις οποίες εκπροσωπούν επάξια όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του αγροτεμαχίου που ονομάζεται Γρεκία, είναι η αναχαίτιση ενός ντρόουν, αλήθεια σας λέω, είμαι φίλος των Αμερικανών συμμάχων μας και σε απόλυτη σύμπνοια με την κυβερνητική μας πολιτική δηλώνω ότι αναχαίτισα ένα ντρόουν, πετούσε το άτιμο εκεί που είχα αράξει στη θάλασσα, ήμουν μόνος, ντυμένος καλά αφού είχε κρύο κι έτσι δεν είχε καθόλου κόσμο, άλλωστε αυτή ήταν και η γενική ιδέα, να μην υπάρχει άνθρωπος τριγύρω, έλα όμως που ένα ενοχλητικό ντρόουν βζιν και βζουν πετούσε από πάνω, σίγουρα ήταν ιρανικό, μάλλον σε αναγνωριστική αποστολή για να δει πώς αντιδρούν οι τουρίστες, όμως εγώ επιστράτευσα το γαλανόλευκο, ατσάλινό μου φρόνημα, έπιασα μία πέτρα και την έριξα στο κούτελο του μπαγάσα του μουλοντρόουν, δεν το περίμενε, ταλαντεύτηκε λίγο στον αέρα κι έφυγε «σφαίρα» σαν ζαλισμένη μύγα προς τη θάλασσα, χαχα, ελάτε να τα πάρετε μουλάδες, έχουν αποθρασυνθεί, εντάξει, τους έχουν βομβαρδίσει ό,τι έχουν και δεν έχουν, σκότωσαν εκατόν εβδομήντα νεαρά κορίτσια τους που είναι τραγωδία, δε λέω, αλλά εμείς τι φταίμε, να στείλουν τα ντρόουν τους αλλού, και τα έχουν στείλει, διαβάζω ότι ένα ιρανικό ντρόουν εθεάθη στο Έβερεστ εκεί που μαζεύονται ουρές για ν’ ανέβουν στην κορυφή, πέταξε ένας το πιολέ του και το κατέρριψε, ένα άλλο εθεάθη πάνω από την Κούβα κουβαλώντας μία φρατζόλα ψωμί, αλλά το ψωμί δεν επιτρέπεται στους Κουβανούς και το κατέρριψε ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό με πύραυλο rim-174 αξίας πέντε εκατομμυρίων δολαρίων, άξιζε όμως κάθε penny αφού δεν έφτασε το ψωμάκι σε κομμουνιστικά στόματα, ένα άλλο πέταγε στη Γροιλανδία και πετούσε φυλλάδια που έγραφαν «Γροιλανδοί θα σας γλιτώσουμε από την παράνοια» και «τζάμπα από εμάς μία καραβιά πετρέλαιο» και σου εφιστώ την προσοχή αγαπητέ αναγνώστη, έρχεται το Πάσχα, έχουμε περιφορά επιταφίου, προσέξτε τα ντρόουνς, είναι χομεϊνίδες αυτοί, με μία τετράδα θα μας σηκώσουν τους επιτάφιους, πώς θα περάσουμε μετά από κάτω, θα χάσουμε τον δρόμο, φέρτε τους patriot-ες πίσω, αλλά έχουμε να προστατέψουμε τη Σούδα, τη Βουλγαρία, τη φίλια χώρα Σαουδική Αραβία (για τους άρρενες), το νησί Ντιέγκο Γκαρσία, το νησί Σιλβέστερ Σταλόνε, το νησί Γκάρι Κασπάροβ, είχαμε και S-300, αλλά ήταν ρωσικοί, δύσκολα τα κυριλλικά βρε παιδάκι μου, τι να τα κάνεις, κι έτσι τα χαρίσαμε στην Ουκρανία, αχ, πολλά τα βάρη αυτής της κυβέρνησης, πολλές υποχρεώσεις και από την άλλη μεριά έχουμε τους θεοπάλαβους πιστολάδες γιάνκηδες να ετοιμάζονται να κάνουν τον πλανήτη λαμπόγυαλο, πού είναι ένας στρατηγός να τους πει, όπως είχε πει τότε ο Νικίας όταν τα είχαν βρει σκούρα οι Αθηναίοι στη σικελική εκστρατεία «βουλεύεσθε ἤδη ὡς τῶν γʹ ἐνθάδε μηδὲ τοῖς παροῦσιν ἀνταρκούντων, ἀλλ’ ἢ τούτους μεταπέμπειν δέον ἢ ἄλλην στρατιάν μὴ ἐλάσσω ἐπιπέμπειν καὶ πεζήν καὶ ναυτικήν» το οποίο, πάνω κάτω, σε δική μου μετάφραση (και την καταθέτω προς κρίση στους φιλολογικούς κύκλους), σημαίνει το εξής: «Μάγκες, τον έχουμε πιει. Στείλτε τόσα κι άλλα τόσα. Στείλτε ό,τι έχετε και δεν έχετε, αλλιώς ήρθε η ώρα να την πουλέψουμε». Δεν τον άκουσαν.
