στήλες

n Ως γνωστό, υπάρχουν δύο ειδών στελέχη: τα κοινά και τα ιστορικά.
Τα ιστορικά στελέχη τα έχει «γράψει» η Ιστορία, ενώ τα άλλα, τα κοινά, τα έχουν όλοι γενικώς «γραμμένα».
Οι ανοησίες των πρώτων, είναι ως εκ τούτου «ιστορικά λάθη», ενώ των άλλων, ονομάζονται «λαθεμένες προσωπικές απόψεις» ή, απλά, βλακείες για να μη γράψω κάτι πιο ρεαλιστικό, αλλά ολίγον άπρεπο.
Τα ιστορικά στελέχη έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να μιλούν για όλους και για όλα, είναι ες αεί σεβαστά, κατά κανόνα λένε σοφίες και αποστάγματα της πείρας και πάντα η κοινωνία, το κίνημα και το κόμμα «τους οφείλουν» - έστω κι αν κατά καιρούς έχουν χαντακώσει και το κίνημα και το κόμμα τους και την κοινωνία.

Θαύμα, θαύμα! Τα πράσινα έδρανα του Kοινοβουλίου κατακλύζονται, αίφνης, από υπερκόσμιες θεραπευτικές δέσμες φωτός, που εξαφανίζουν εν ριπή οφθαλμού σφοδρές παθήσεις και αφόρητα συμπτώματα, ανίατες ασθένειες και οδυνηρούς ακρωτηριασμούς. Οι αόμματοι αναβλέπουν, οι βωβοί φωνασκούν, οι άκαμπτοι αναδεύονται, οι ασπόνδυλοι ευθυτενούν, οι κατακεκλιμένοι εγείρονται, οι νεκροφανείς ανασαλεύουν, οι μουμιοποιημένοι ενυδατώνονται, οι ταριχευμένοι αναζωογονούνται.
Η οριστική εκπνοή της προθεσμίας επιβολής της φοβερής και τρομερής εκλογικής Λίστας οδηγεί εσπευσμένα δεκάδες πασόκους οφικιούχους στις αγκάλες του ηρωικού κινήματος της εαυτοσωτήριας αντίστασης.

Δίπλα στις εμβληματικές αυτές μορφές του πολιτικοοικονομικού μας γίγνεσθαι, δεκάδες πρωτοκλασάτοι, δευτεροκλασάτοι και αδιαβάθμητοι εδροκένταυροι αναστοχάζονται κατεπειγόντως επί των αιτιών της λαϊκής αγανάκτησης και επιχειρούν ,παντοιοτρόπως, να εξευμενίσουν την επερχόμενη Νέμεση.
Στον αντίποδα, ο πανταχόθεν βαλλόμενος Γιώργος Παπακωνσταντίνου υποχρεώνεται, πλέον, να υποδυθεί την ίδια στιγμή δυο απολύτως διαφορετικούς ρόλους: τον παραδοσιακό, του κατ’ ανάθεσιν και έξιν κοινωνικού δήμιου, και τον ύστερο, του απόπατου του γαστρεντερικού συστήματος των πανικόβλητων ομοίων του.
Είναι τοις πάσι γνωστό πως όταν το καράβι αρχίζει να μπάζει νερά, τα τρωκτικά που κατοικούν εντός των σπλάχνων του, αναζητούν εναγωνίως μια σωτήρια έξοδο, η οποία καταλήγει ενίοτε στα σκοτεινά και αφιλόξενα νερά του ταραγμένου πελάγους. Στην περίπτωση των οψίμως διαφωνούντων καρεκλομανών τα πράγματα φαντάζουν σαφώς δυσκολότερα, καθώς τη θέση του αλμυρού νερού καταλαμβάνει εσχάτως ένα αποκρουστικό ρευστό κράμα, αποτελούμενο από ληγμένα γιαούρτια, κλούβια αβγά και οζώδη πτύελα.

Η οικολογία κάποτε δεν ήταν κάτι παραπάνω από έναν κλάδο των φυσικών επιστημών που μελετά το μέγεθος, τη διάδοση και τον τρόπο με τον οποίο οι πληθυσμοί αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον.

Καλημέρα πελάτες μου, συντρόφια του Δρόμου.
Δεν πιστεύω να μου θυμώσατε που έλειψα μια εβδομάδα, είπα και ’γω να συμπαρασταθώ στους εργαζομένους του Τύπου.

Τα άσχημα μαντάτα έπεσαν κεραυνός και μεταδόθηκαν σαν αστραπή σε παλιούς συντρόφους, σε φίλους και γνωστούς: Τα ξημερώματα του Σαββάτου, 9 τ’ Απρίλη, ο Γρηγόρης, ο πάντα καλοσυνάτος, πράος και καλόγνωμος βιβλιοπώλης της Μπολόνια, ξεκίνησε το τελευταίο του ταξίδι. Η τελετή της πολιτικής του κηδείας έγινε στις 13/04.
Ας είναι καλοτάξιδος…

Εδώ και αρκετό καιρό η κατάσταση στο χώρο των ΜΜΕ βρίσκεται σε αναβρασμό και κινητικότητα.
Απολύσεις εργαζομένων, κλείσιμο εντύπων, καναλιών και ραδιοσταθμών, μετακινήσεις στελεχών και ιδιοκτητών είναι γεγονότα που χαρακτηρίζουν όλο πιο έντονα και μαζικά τoν ευαίσθητο αυτόν χώρο.

Της Ματίνας Παπαχριστούδη. Δεν θυμάμαι καν πότε, από ποιον πρωτάκουσα τη, μαγευτική για τα δικά μου αφτιά, φράση. «Οι δημοσιογράφοι βλέπουν, αυτό που όλοι οι άλλοι κοιτάνε». Δεν θυμάμαι καλά τη διαδρομή μέχρι να κατακτηθεί αυτή η ιδιαίτερη όραση στα πράγματα, την πραγματικότητα, τις σχέσεις, την πολιτική, την κοινωνία. Θυμάμαι όμως πως ο δρόμος ήταν επίπονος, δύσκολος. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, ρεπορτάζ, κοψίματα από τον αρχισυντάκτη, σκίσιμο της σελίδας, ξαναγράψιμο, ώρες πολλές στο δρόμο. Χωρίς, όμως, τείχη ανάμεσα σε αυτό που έβλεπα στην κοινωνία και αυτό που έβγαινε στις 150 λέξεις, στο τυπωμένο μονόστηλο της εφημερίδας.

Αλήτης εγώ; Οικογενειάρχης άνθρωπος; Γονεύς χαριεστάτης θυγατρός, οφειλέτης ενήμερου στεγαστικού δανείου, συνεπής πληρωτής λογαριασμών ΔΕΚΟ; Και ρουφιάνος, από πάνω; Αυτό πάει πολύ… Εκτός αν το λέτε με την καλή έννοια. Ρουφιανεύω την εξουσία. Όσο περνάει απ’ το χέρι μου, τουλάχιστον. Αυτό να το δεχτώ. Αλλά και δημοσιογράφος… Ε, αυτό ξεπερνάει το όρια. Το παίρνω προσωπικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι δημοσιογράφος, με την κυριολεξία της λέξης. Δεν γράφω δημοσίως. Προτιμώ να δουλεύω κατά μόνας. Κυρίως μεταμεσονύχτια. Βίτσιο. Κατά καιρούς παραγωγικό. Δεν λένε πως οι νύχτες είναι γκαστρωμένες; Οι μέρες μας να δείτε πώς είναι…