Το κόκκινο νεύμα: Φύγε απ την ουρά

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη *

Μια επανάσταση πριν εκατόν τόσα χρόνια

Του Γιάννη Σκαλιδάκη

Πριν 100 τόσα χρόνια ξέσπασε σε αυτήν την άκρη της Ευρώπης μια επανάσταση. Οπλαρχηγοί και ναυτικοί, έμπορες Φιλικοί, προεστοί και αριστοκράτες Φαναριώτες και οι αγρότες, ο πολύς λαός, οι χριστιανοί, αυτοί που με την επανάσταση θα γίνονταν Έλληνες, στράφηκαν ενάντια σε μια αυτοκρατορία και έφτιαξαν τη δική τους χώρα.

Μονόδρομος ο ανυποχώρητος αγώνας

Του Λάζαρου Απέκη

Η κυβέρνηση, με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, διαπραγματεύεται τους όρους μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικοπολιτικής ελίτ, για να εξασφαλίσει τη συνέχεια του καθεστώτος υπερεκμετάλλευσης, με δανεισμούς που ανατροφοδοτούν το χρέος.

Περί Συνταγματικής υποκρισίας

Του Γιώργου Μανιάτη *

Η ελληνική νομαρχία

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό

Αποστολέας: Θεοδόσης Ν. Γαρεφαλάκης

Η κρίση δεν σταματάει στους αριθμούς

του Γ.Χ.Χουρμουζιάδη

Τελικά, γίναμε όλοι ειδικοί στα οικονομικά. Λέξεις που, κάποτε, μας ήταν άγνωστες ή σπάνια τις συναντούσαμε στα διαβάσματά μας, έχουν πάρει βασική θέση στο λεξιλόγιό μας.

Ποιά Αριστερά;

Του Δήμου Τσακνιά

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η παρούσα κρίση δεν είναι μια συνηθισμένη κυκλική κρίση σαν αυτές που γνώρισε πολλές φορές ο καπιταλισμός.

Το «αναγκαίο»

Ντρέπομαι, όμως ομολογώ πως τα περίφημα μέτρα και η όλη στάση της κυβέρνησης, όχι, δεν με μελαγχόλησαν, αλλά αντίθετα μου δημιούργησαν όμορφα συναισθήματα. Κατ’ αρχάς, αυτή η φράση «σκληρά μέτρα αλλά αναγκαία», μ’ έφερε πολλά χρόνια πίσω.

Εν τέλει, Του Μανώλη Ρασούλη

Πώς τα ‘χεις έτσι μοιρασμέ

ντουνιά ψευτοπολιτισμέ

Άκης Πάνου

 

Δέχτηκα και αποδέχτηκα -μάλλον εγώ το πρότεινα- να γράψω ένα κειμενάκι στην εν λόγω εφημερίδα- και μάλιστα με τίτλο: «Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω», που να αναφέρεται στις σχέσεις Αριστεράς-Πολιτισμού, μια σχέση χαμένη στη μετάφραση, όχι βέβαια γιατί συμφωνώ με τα σκεπτικά του σ. Αλαβάνου αλλά και γιατί δεν διαφωνώ, αφού δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει (Αλέκος, Αλέξης, Αλέκα, Αλέξης Γρηγορόπουλος, Άλεξ της Βέροιας, αλεξικέραυνος, αλεξίσφαιρο κ.λπ.), αλλά και επειδή παλιά δούλευα πολιτικά στο τροτσικιστικό γκρουπούσκουλο στο Λονδίνο, δηλαδή δούλευα για τον Μαρξ και Έγκελς και, παράλληλα, δούλευα στο Μαρξ και Σπένσερς και αυτό με βασάνιζε απείρως και μου δημιουργούσε μέθεξη και βάθος και, ας πούμε, μια άποψη για τη σχέση Αριστεράς και πολιτισμικού γίγνεσθαι. Έχει σχεδόν καθιερωθεί ο όρος πλέον στους επαγγελματίες πολιτικούς: «πολιτικός πολιτισμός» (βάιβάιβάι !). Επίσης: «νομικός πολιτισμός» ετσετερά ετσετερά. Πολιτισμικός πολιτισμός; Γιόκ.