Στα βράχια της Πειραϊκής
Καλημέρα συντρόφια (πελάτες) του Δρόμου. Βρε καλό μπελά που έβαλα στο κεφάλι μου… Να είναι αργία, να μου λείπει ύπνος και ’γω να σκέφτομαι την πένα και τη Σοφία στην Πειραϊκή! Όχι του μπουζουκιού, την άλλη με το μελάνι. Πετάγομαι πάνω, πιάνω το στυλό και πάμε!
Επιστολές προς το Δρόμο τ.37
Ο σεχταρισμός της ενότητας στη ρίζα της διάσπασης.
Κατεχόμενη πόλη
Του Νίκου Μπελαβίλα.
Περπατούσαμε στα κτίρια του τελωνείου στο Κερατσίνι μοιράζοντας υλικό της Ελεύθερης Αττικής, συζητώντας με τον κόσμο. Ήταν ένας υπάλληλος, διόλου ενθουσιασμένος μαζί μας, που έβαλε τις φωνές: «Τι εννοείται με το Ελεύθερη Αττική, κατεχόμενη είναι;» Ξεστόμισε τη μοναδική εύκολη ερώτηση από όσες μας έθεταν εκτελωνιστές, λιμενεργάτες, μεταφορείς, άνθρωποι της δουλειάς στο λιμάνι.
όσα θάφτηκαν: Finito la musica
Τέλειωσαν τα πανηγύρια και οι φιέστες στο ορυχείο του San Jose, όταν ανασύρθηκε και ο τελευταίος μεταλλωρύχος.
Τα ΜΜΕ ψάχνουν, τώρα, για άλλο θύμα-θέαμα. Tα σχολεία που είχαν κλείσει, ώστε τα παιδιά να παρακολουθήσουν την απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση, λειτούργησαν πάλι, η κυβερνητική προπαγάνδα άκρως ευχαριστημένη, οι ιδιοκτήτες ορυχείων ξανά στην ανθρωποφάγο κερδοσκοπία τους και οι μεταλλωρύχοι ξαναγύρισαν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν: στην εξαθλιωμένη ζωή τους, στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση και στις παραγκουπόλεις.
Τα ΜΜΕ ψάχνουν, τώρα, για άλλο θύμα-θέαμα. Tα σχολεία που είχαν κλείσει, ώστε τα παιδιά να παρακολουθήσουν την απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση, λειτούργησαν πάλι, η κυβερνητική προπαγάνδα άκρως ευχαριστημένη, οι ιδιοκτήτες ορυχείων ξανά στην ανθρωποφάγο κερδοσκοπία τους και οι μεταλλωρύχοι ξαναγύρισαν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν: στην εξαθλιωμένη ζωή τους, στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση και στις παραγκουπόλεις.
εναλλάξ: Πρόβα παρέλασης
…Λοιπόν, κάντε τετράδες. Οι άριστοι μπροστά, τα στουρνάρια πίσω. Έτσι. Θα κάνουμε βήμα για την παρέλαση. Δεν θα ακούω «κιχ». Άχνα! Μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος. Θα ακούγεται μόνο το ποδοβολητό σας. Εν-δυο, εν-δυο… Με περηφάνεια. Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή. Ψηλά τα κεφάλια, άδεια είναι έτσι κι αλλιώς, δεν τα βαραίνει τίποτα.
διπλή ταρίφα: Περιμένω το Λοβέρδο
Καλημέρα συντρόφια, πελάτες του ταξιτζή του Δρόμου της Αριστεράς.
Με συγχωρείτε που αυτό το διάστημα έχουμε γίνει εκλογολόγοι, θα ’ρθουν και οι «καλύτερες μέρες», όπως έλεγε ο μακαρίτης, ο Αντρέας ντε!
Δύο πράγματα σου υπογράφω: Ότι θα πεθάνω κι ότι θα γίνει σοσιαλισμός»
«Πάει ο μπάρμπα-Θόδωρος, ο Θοδωράκης ο Ελασίτης, ο Θεόδωρος Κουλίτσος «για την αστυνομία και τους καθωσπρέπει», όπως έλεγε.
Editorial: Διακυβέρνηση εκτάκτου ανάγκης και νέα λαϊκή μεταπολίτευση
Η διαχείριση της κρίσης δεν είναι ένα εύκολο έργο. Ακόμα κι όταν λείπει ένα οργανωμένο και αποφασισμένο λαϊκό κίνημα. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει μια άμεση και ορατή απειλή. Γιατί, όμως, οι ιθύνουσες τάξεις σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο έχουν επιλέξει ή έχουν αναγκαστεί να κυβερνούν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;
