Μεγαλώνοντας κανείς στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες είναι πιο εύκολο να καταλάβει ότι ο Δυτικός Κόσμος δεν εξελίχθηκε έτσι όπως φάνταζε τότε το μέλλον του.
Η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιαπωνίας ήταν πολύ εντυπωσιακή. Οι χώρες που είχαν υιοθετήσει την αστική δημοκρατία από τη μια και οι χώρες που είχαν σοσιαλιστικά καθεστώτα από την άλλη υπόσχονταν -από διαφορετικούς δρόμους- ένα μέλλον ακόμα καλύτερο, πιο πλούσιο, πιο ισότιμο και πιο αξιοπρεπές. Στα πρώτα τριάντα χρόνια η σοσιαλδημοκρατία δημιούργησε και την πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Και τα δύο μοντέλα, θεωρητικά τουλάχιστον, θα μπορούσαν να εξελίσσονται παράλληλα και σε βάθος χρόνου να συγκλίνουν μέχρι να συνενωθούν σε ένα μικτού τύπου κράτος, υβριδικό όπως θα λέγαμε σήμερα.
Βέβαια, δεν συνέβη κάτι τέτοιο γιατί σχεδόν ταυτόχρονα, το μεν ένα μοντέλο διαλύθηκε απρόβλεπτα το 1990-91, το δε άλλο έχασε τη δυναμική του και επανήλθε στην καπιταλιστική κανονικότητα που επιτάσσει ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτό που προβλήθηκε ως απελευθέρωση ήταν στην πραγματικότητα απώλεια των κατακτημένων για τους πολλούς με την υπέρμετρη αύξηση των ανισοτήτων υπέρ των λίγων προνομιούχων. Η Ευρώπη, από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, ξανακύλησε στα παλιά. Ενώ στα πρώτα τριάντα μεταπολεμικά χρόνια έγιναν σημαντικά βήματα προς ένα διαφορετικό μέλλον, δεν στάθηκαν αρκετά για να αλλάξουν την καπιταλιστική κουλτούρα ή να μας απαλλάξουν απ’ αυτήν και να σταθεροποιήσουν την αποκλίνουσα πορεία που υποσχόταν πολλά.
Εξάρτηση της Ευρώπης
Οι μητροπόλεις δεν έπαψαν ποτέ να είναι αποικιοκρατικές, αλλά ο παγκόσμιος χάρτης είχε αλλάξει ριζικά. Δεν είναι μόνο ότι είχαν ανακηρύξει την ανεξαρτησία τους οι περισσότερες χώρες του κόσμου, ενώ προπολεμικά ήταν σχεδόν όλες εξαρτημένες κτήσεις. Είναι ότι ανάμεσα τους δέσποζε η ανεξαρτησία χωρών-γιγάντων όπως η Κίνα και η Ινδία και χωρών με πληθυσμούς από εκατό εκατομμύρια και πάνω, ή κοντά σ’ αυτό το μέγεθος, όπως η Ινδονησία, το Πακιστάν, η Βραζιλία, η Νιγηρία, το Βιετνάμ, η Αίγυπτος, η Αιθιοπία κ.ά.
Αυτή ήταν μία αλλαγή άνευ προηγουμένου αν και οι συνέπειές της δεν ήταν εξ αρχής ευδιάκριτες. Παρ’ όλο που οι ευρωπαϊκές μητροπόλεις συνέχισαν μέχρι τη δεκαετία του ’60 να προσπαθούν να εμποδίσουν με κάθε μέσο την ανεξαρτητοποίηση των αποικιών τους, όπως η Γαλλία την Αλγερία και την Ινδοκίνα, η Αγγλία την Αίγυπτο και την Κένυα, το Βέλγιο το Κονγκό κ.λπ., η διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων μέσα στις μητροπόλεις, το κοινωνικό κράτος, η καλύτερη διαμοίραση της ευημερίας, το τελείωμα των δικτατοριών στην Ισπανία και την Πορτογαλία και η ειρήνη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, λειτούργησαν αντισταθμιστικά θέτοντας με απτά παραδείγματα ζητήματα ενός νέου πολιτισμού. Ενός νέου πολιτισμού που, πριν λαλήσει τρις, αποδείχτηκε πολύ βραχύς.
Σ΄ αυτό έπαιξε ρόλο αφενός η φύση των καπιταλιστικών-αποικιοκρατικών χωρών που φαίνεται ότι δεν μπορούν να αλλάξουν εξ ολοκλήρου, αλλά έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι βγαίνοντας τσαλακωμένες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο οι ίδιες είχαν κηρύξει εναντίον αλλήλων, προσδέθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι οποίες κληρονόμησαν πολλές αποικίες που οι ευρωπαϊκές μητροπόλεις αδυνατούσαν να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους και ανέλαβαν το ρόλο του κηδεμόνα-επιβήτορα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανομολόγητα και υπό το καλλωπιστικό πέπλο της ευρωπαϊκής μεταπολεμικής αναζωογόνησης, οι δυτικές μητροπόλεις έγιναν εξαρτήματα της αμερικάνικης υπερδύναμης. Και, όπως αποδεικνύεται, παρέμειναν εξαρτήματα ακόμα και μετά την ενίσχυσή τους με την προσθήκη στην Ευρωπαϊκή Ένωση των κρατών του πρώην ανατολικού μπλοκ.
Μάλιστα, η διάλυση του ανταγωνιστικού σοβιετικού μπλοκ, αντί να περιορίσει περαιτέρω τις εντάσεις του Ψυχρού Πολέμου και να εμβαθύνει την ειρηνική συνύπαρξη τουλάχιστον επί ευρωπαϊκού εδάφους, αναθέρμανε και προώθησε τις καταπιεσμένες φιλοπόλεμες τάσεις του μητροπολιτικού ευρωπαϊκού συγκροτήματος που όλο και πιο φανερά και πιο έντονα πλέον άφηνε να φανεί η εξάρτησή του από τις ΗΠΑ και η επιδίωξη οφέλους από την όποια λεηλασία μπορούσε να επιτευχθεί.
Επιστροφή στα ίδια
Η Ευρώπη είχε υποτροπιάσει. Χωρίς όμως κανένας από την κυρίαρχη τάξη να αντιλαμβάνεται έγκαιρα ότι η νέα χιλιετία δεν είχε τις ίδιες προδιαγραφές με την προηγούμενη! Η δε διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης όχι μόνο ερμηνεύτηκε με εντελώς λανθασμένο τρόπο, αλλά παρέσυρε κιόλας ολόκληρη τη Δύση σε τραγικές για την κυριαρχία και την ευημερία της επιλογές. Ούτε οι ΗΠΑ απέφυγαν τον εκτροχιασμό. Μάλιστα, κατά την ίδια περίοδο, παρ’ όλη την υπεροχή τους σε επίπεδο ισχύος, εμφάνισαν ακόμα εντονότερα εκφυλιστικά φαινόμενα τα οποία σήμερα είναι απολύτως ορατά δια γυμνού οφθαλμού.
Ξεκινώντας πριν καν κοπάσουν οι θριαμβολογίες για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι Αμερικάνοι με την άμεση συνδρομή των δυτικών συμμάχων τους, από Γερμανία μέχρι Καναδά, εξαπέλυσαν επιδρομή κατά της Γιουγκοσλαβίας την οποία διέλυσαν ολοσχερώς. Αμέσως μετά, πάλι μαζί με τους νατοϊκούς συμμάχους, εξαπέλυσαν επιδρομές κατά του Ιράκ (δις), του Αφγανιστάν, της Λιβύης, της Συρίας, της Σομαλίας κ.λπ. διαλύοντας και αυτές τις χώρες με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και τεράστιες καταστροφές σε υποδομές, διοικητικές δομές, πολιτιστικά μνημεία κ.ά.
Ήταν ένα πολύ ισχυρό σοκ για τις δυτικές κοινωνίες ακόμα κι αν δεν έγινε αντιληπτό ως τέτοιο. Επρόκειτο για καθολική ανατροπή των τάσεων της μεταπολεμικής περιόδου που επικεντρώνονταν στη διεύρυνση της δημοκρατίας, την ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου και την ειρηνική συνύπαρξη. Επρόκειτο ουσιαστικά για την επιστροφή στην καθαρόαιμη αποικιοκρατία. Η αποδοχή και συνηγορία στην πραγματοποίηση με εντατικότερους ρυθμούς της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης στην Παλαιστίνη από το Ισραήλ, το μακρύ χέρι της Δύσης στη Μέση Ανατολή, είναι μάλλον η πιο προφανής έκφραση αυτής της επιστροφής στην ωμή αποικιοκρατία. Ο λανθάνων στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο καρκίνος της Δύσης είχε πλέον μεταβολιστεί σε καλπάζοντα.
Μεταστάσεις
Δεν είναι μόνο η νέα αυξημένη επιθετικότητα κατά τρίτων χωρών που με κανένα τρόπο δεν έχουν απειλήσει τη Δύση. Είναι η εσωτερική διάβρωση των δυτικών κοινωνιών από τις αλλεπάλληλες μεταστάσεις. Είναι η αποβιομηχάνιση και η πτώση της παραγωγικότητας, η απώλεια αγορών, η υστέρηση σε εφοδιαστικά δίκτυα, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και οι τρομακτικές ανισότητες που εντείνουν τη φτωχοποίηση και κλονίζουν την κοινωνική συναίνεση, το οξύ δημογραφικό, η γήρανση των υποδομών, η τεχνολογική καθυστέρηση, η απίσχναση των θεσμών, η καταστροφή των δικλείδων ασφαλείας, ο τζογαδόρικος καπιταλισμός, η αναστολή των μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος και το φρενάρισμα στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, οι αλλεπάλληλοι πόλεμοι, οι κυρώσεις, οι απειλές και οι ασύμμετροι με τις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητες εξοπλισμοί, η πτώση και απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, οι μεταμφιεσμένοι εμφύλιοι στο εσωτερικό των κοινωνιών και οι συχνότερες τριβές μεταξύ των σύμμαχων κρατών, η αδυναμία αντίληψης της νέας πραγματικότητας και κατάρτισης σύγχρονου σχεδίου, η έλλειψη οράματος που κινητοποιεί τις δυνάμεις κάθε τόπου, η υποτίμηση των δυνάμεων που αναδύονται παγκόσμια και η πλήρης ανικανότητα συνεννόησης και δημιουργίας ισότιμων σχέσεων με τους άλλους λαούς, η αστυνομοκρατία, η χειραγώγηση της δικαιοσύνης, η ποιοτική υποχώρηση της πνευματικής και καλλιτεχνικής παραγωγής, η κατασκευή νέων «σιδηρών παραπετασμάτων» που αποκλείουν ή δυσχεραίνουν τις επαφές του δυτικού με τον υπόλοιπο κόσμο, ο ολιγοπωλιακός έλεγχος της επικοινωνίας και της ενημέρωσης, δηλαδή το φιλτράρισμα και η παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης και απρόσκοπτης και αλογόκριτης ανταλλαγής ιδεών από 5 «οικογένειες» τρισεκατομμυριούχων και, βέβαια, το ξήλωμα της αστικής δημοκρατίας που αποτελεί τη ναυαρχίδα του αστικού συστήματος, όλα αυτά που είναι πραγματικά και όχι απλώς φόβοι, δείχνουν ότι ο καρκίνος της Δύσης είναι καθολικός και ανίατος.
Αξιωματούχοι κατά παραγγελία
Οι Αμερικάνοι έχτισαν την μεταπολεμική πραγματικότητα με πολύ μεθοδικό τρόπο. Δημιούργησαν τον ισχυρότερο στρατό με 800 βάσεις σε όλο τον κόσμο. Παρέμβηκαν πολιτικά σε εκατοντάδες χώρες, διαβρώνοντας τους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, πολιτικά κόμματα, στρατό, μυστικές υπηρεσίες, διανοούμενους, ΜΜΕ, συνδικάτα, ΜΚΟ, εκπαιδευτικά ιδρύματα, πολιτιστικούς φορείς, τον τρόπο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος και των παγκόσμιων εμπορικών συναλλαγών, χώθηκαν σχεδόν παντού δημιουργώντας ένα τεράστιο και πολυσύνθετο δίκτυο επίδρασης και ελέγχου των κρατών και των κοινωνιών στα χνάρια των Βρετανών, αλλά πολύ πιο λεπτομερές και ανώτερου επιπέδου.
Στις περισσότερες επεμβάσεις τους δεν χρειαζόταν ούτε να αναμιχθούν άμεσα και φανερά οι ίδιοι. Ακόμα και σε χώρες από τις οποίες εκδιώκονταν ή εμποδίζονταν να δράσουν, είχαν δημιουργήσει ερείσματα σε νευραλγικούς τομείς για να προωθήσουν τις θέσεις και τα συμφέροντά τους. Εκπαιδεύοντας, για παράδειγμα, τους αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων των χωρών του ΝΑΤΟ και των κρατών της Λατινικής Αμερικής στις στρατιωτικές ακαδημίες των ΗΠΑ, είχαν τη δυνατότητα να τους προσηλυτίζουν και να πραγματοποιούν πραξικοπήματα για να ανατρέπουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις φυλακίζοντας, εξορίζοντας ή εκτελώντας όσους θεωρούσαν εχθρούς τους χωρίς να χρειάζεται να εμπλέκονται επιχειρησιακά οι δικές τους δυνάμεις.
Επίσης, πρόσφεραν αφειδώς θέσεις στα καλύτερά τους πανεπιστήμια σε επιλεγμένα πρόσωπα από την κάθε κοινωνία, συχνά μέτριου διανοητικού επιπέδου αλλά πρόθυμα για το ρόλο που προορίζονται, προκειμένου να προωθηθούν στον πολιτικό στίβο ώστε να ελέγχουν την πολιτική ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί από τους πρωθυπουργούς στην Ελλάδα, ιδίως τα χρόνια της κρίσης, είχαν σπουδάσει στις ΗΠΑ. Το ίδιο γίνεται επί δεκαετίες με «φοιτητές» που επιλέγονται από την Αφρική, την Ασί
α, τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη με απώτερο σκοπό να εξυπηρετήσουν τις ΗΠΑ. Υπολογίζονται σε πάνω από 300 οι νυν και πρώην ηγέτες χωρών ανά τον κόσμο που έχουν πτυχία από αμερικάνικα πανεπιστήμια! 86 απ’ αυτούς έχουν σήμερα ηγετικές θέσεις στις χώρες τους!
Πρόεδροι και πρωθυπουργοί
Σύμφωνα με το Bloomberg ανάμεσα τους είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης (Harvard), ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης (Queens College, New York University), ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ (Harvard), η φανατική κατά της Ρωσίας πρόεδρος της Μολδαβίας Μάγια Σάντου (Harvard), ο αντιρώσος πρόεδρος της Λετονίας Έντγκαρς Ρινκέβιτς (Dwight D. Eisenhower School for National Security), ο φιλονατοϊκός πρόεδρος της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ (Furman University), ο πρόεδρος της Μποτσουάνα Ντούμα Μπόκο (Harvard), ο ακροδεξιός φιλοαμερικάνος πρόεδρος του Εκουαδόρ Ντανιέλ Νομπόα (George Washington), ο αποσχιστικός πρόεδρος της Ταϊβάν Λάι Τσιν-τε (Harvard), ο πρόεδρος του Παναμά Λαουρεντίνο Κορτίσο που υπό την πίεση των ΗΠΑ ακύρωσε διακρατικές συμφωνίες με την Κίνα (St. Edwards, Texas), ο πρόεδρος των Φιλιππίνων Φερντινάντ Μπονγκμπόνγκ Μάρκος τζούνιορ, μοναχογιός του δικτάτορα, που παραχώρησε ξανά βάσεις στους Αμερικάνους (Wharton), ο πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας Λουίς Αμπιναντέρ (Hult), o πρωθυπουργός του Μπαχρέιν Σαλμάν μπιν Χαμάντ Αλ Χαλίφα (American University), ο πρωθυπουργός του Κουβέιτ Αχμάντ Αλ-Αμπντουλάχ Αλ Σαμπάχ (University of Illinois), ο Μοχάμεντ Γιουνούς που τον διόρισαν πρωθυπουργό στο Μπάνγκλαντες μετά τη βίαιη ανατροπή της εκλεγμένης πρωθυπουργού Σεΐχ Χασίνα (Vanderbilt), o πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι που ανέτρεψε με πραξικόπημα τον εκλεγμένο Μοχάμεντ Μόρσι (US Army War College) και ο καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για γενοκτονία πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου (ΜΙΤ).
Από τους πρώην, ενδεικτικά, είναι: ο αποτυχημένος πρωθυπουργός της Βρετανίας Ρίσι Σούνακ (Stanford), ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι που διορίστηκε πρωθυπουργός της Ιταλίας (ΜΙΤ), ο υπερσυντηρητικός πρωθυπουργός της Πολωνίας Ματέους Μοραβιέτσκι που πρωτοστάτησε στον πόλεμο της Ουκρανίας (Northwestern Kellogg), ο δολοφονηθείς εθνικιστής πρωθυπουργός της Ιαπωνίας Σίντζο Άμπε (University of South California), ο πρόεδρος της Γεωργίας Μικέιλ Σαακασβίλι που ξεκίνησε τον πόλεμο κατά των Ρώσων και κατέληξε στη φυλακή (Columbia, George Washington), ο πρόεδρος του Τόγκο Φωρέ Γκνασινγκμπέ που είχε εκλεγεί με τους δρόμους γεμάτους από πτώματα διαδηλωτών (George Washington Univ.) και πάρα πολλοί άλλοι «εκτελεστές» διαφόρων τύπων.
Αλλοτριωμένοι
Σε μερικές χώρες όλοι -ή οι περισσότεροι- πρόεδροι και πρωθυπουργοί τους είναι σπουδαγμένοι σε αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως σε: Κόστα Ρίκα, Εκουαδόρ, Ονδούρα, Παναμά, Ισλανδία, Λετονία, Μπουτάν, Ταϊλάνδη, Ταϊβάν, Γεωργία, Ιορδανία και, βέβαια, Ελλάδα (Ανδρέας Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς, Γιώργος Παπανδρέου, Κώστας Καραμανλής, Λουκάς Παπαδήμος, Κυριάκος Μητσοτάκης) και Ισραήλ (Γκόλντα Μέιρ, Σίμον Πέρεζ, Εχούντ Μπάρακ, Ισαάκ Χέρτσογκ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου)! Είναι άραγε τυχαίο ότι πρόκειται για χώρες που έχουν σαφώς χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ;
Ως προς τα πρόσωπα, εννοείται ότι η κατηγορία της εξάρτησης αφορά μόνο εκείνους που την αποδεικνύουν στο βίο τους. Γιατί υπάρχουν και αμερικανοσπουδαγμένοι πολιτικοί που σε φάσεις όξυνσης αντέδρασαν όπως ο πρωθυπουργός του Καναδά Μάρκ Κάρνεϊ (Χάρβαρντ και Οξφόρδη, τ. διοικητής Τράπεζας του Καναδά) που άλλαξε την εξωτερική πολιτική της χώρας του αντιμετωπίζοντας θαρραλέα τον πρόεδρο Τραμπ όταν δήλωσε ότι θα προσαρτήσει τον Καναδά στις ΗΠΑ!
Να σημειωθεί ότι αν πέρα από τους πρωθυπουργούς και τους προέδρους προσθέσει κανείς και τους υπουργούς και βουλευτές που έχουν περάσει από τα φίλτρα των αμερικάνικων πανεπιστημίων, η σχετική λίστα γίνεται τόμος!
Επίσης, ένα από τα πιο αλλοτριωμένα επαγγέλματα ανά τον κόσμο είναι το δημοσιογραφικό καθώς υπηρετεί τους ολιγάρχες που ελέγχουν την ενημέρωση και την επικοινωνία και στηρίζει την εξάρτηση της κάθε χώρας από τις μητροπόλεις. Αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα το οποίο και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι εμποδίζουν να αποκαλυφθεί και να εξυγιανθεί.
Το χούι της υποτέλειας
Τελικά, η λίστα Έπστιν επιβεβαιώνει ότι η διαφθορά και η σήψη είναι κατ’ εξοχήν εσωτερικό φαινόμενο. Από τον κεντρικό πυρήνα της αμερικάνικης αυτοκρατορίας εκπορεύονται οι διαπλοκές, συνωμοσίες, παρανομίες, αθλιότητες, εξαγορές, εκβιασμοί, ακόμα και οι προδοσίες που συνδέουν τους ανώτατους αξιωματούχους με τους ισχυρότερους επιχειρηματίες και τους γνωστότερους δημοσιογράφους και άλλους επώνυμους παράγοντες της κοινωνικής ζωής, σε βάρος των πολιτών που μοιράζονται τα υπολείμματα του παραγόμενου πλούτου και σε βάρος της ύπαρξης του ίδιου του κράτους το οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Δυστυχώς, αυτό το μολυσμένο και δηλητηριασμένο δίκτυο έχει απλωμένα τα πλοκάμια του σε όλη την οικουμένη. Ούτε η Ευρώπη είναι καθαρή και αμόλυντη. Υπάρχουν στον πολιτισμό της ακόμα κάποια -έστω ξεχειλωμένα- όρια που τη διαφοροποιούν από τις ΗΠΑ, αν και η τάση της είναι σταθερά προς τη χειροτέρευση. Κι αυτό φαίνεται με τις συμμετοχές της στους πολέμους που συνεχώς εξαπολύουν οι ΗΠΑ και στη συγκάλυψη των βαρύτατων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, με κορυφαία τη γενοκτονία στη Γάζα!
Τώρα, όμως, αυτή η καταταλαιπωρημένη από την αποικιοκρατία ανθρωπότητα γίνεται όλο και πιο ατίθαση. Αναμοχλεύει το παρελθόν. Όπως στις 25 Μαρτίου, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που 123 χώρες υιοθέτησαν το ψήφισμα που υπέβαλε η Γκάνα με το οποίο το διατλαντικό εμπόριο σκλάβων από την Αφρική χαρακτηρίζεται ως «το πιο σοβαρό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας»! Κατά συνέπεια, απαιτείται να διαδοθεί η ιστορική αλήθεια και ζητούνται αποζημιώσεις από τις χώρες που εκμεταλλεύτηκαν τους ανθρώπους. Τρεις χώρες καταψήφισαν την απόφαση: ΗΠΑ, Αργεντινή και Ισραήλ. Ξεφτίλα! Αλλά και η αποχή των Ευρωπαίων από την ψηφοφορία εγγράφεται στο βαρύ κατηγορητήριο των λαών κατά των αδιόρθωτων και αμετανόητων αποικιοκρατών που μεταφέρανε αλυσοδεμένους στις φυτείες και τα ορυχεία 15.000.000 ανθρώπους για να ευημερήσει η ένοχη Δύση.
Μάλιστα, για λογαριασμό των 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης απολογήθηκε η αντιπρόσωπος της Κύπρου Γαβριέλλα Μιχαηλίδου, προβάλλοντας το ανήθικο και έωλο επιχείρημα που επινόησαν οι Αμερικάνοι, Βρετανοί και υπόλοιποι Ευρωπαίοι, απόγονοι των διακινητών, ότι δεν είναι σωστό να υπάρχει ιεράρχηση στα στυγερά εγκλήματα και ότι το ψήφισμα «ερμηνεύει ανισόρροπα τα ιστορικά γεγονότα»! Είναι πολύ μεγάλη ντροπή η Κύπρος και η Ελλάδα, θύματα της αποικιοκρατίας, να συντάσσονται με τους αποικιοκράτες εναντίον των λαών που υπέστησαν τον μέγιστο αφανισμό και την αγριότερη κακοποίηση! Είναι φανερό ότι το χούι της υποτέλειας δεν φεύγει…
