Τα όσα αποκαλύπτονται μέσα από τα αρκετά εκατομμύρια έγγραφα και φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα και αποτελούν μόνο ένα (μικρό και πολυκοσκινισμένο) μέρος των αρχείων Επστάιν (Έπστιν) είναι κυριολεκτικά ένα «σημείο των καιρών». Ο ίδιος ο Επστάιν είναι χαρακτηριστικός τύπος «της εποχής», εικονογραφώντας την απόλυτη σύμφυση-διαπλοκή των «κορυφών» του πολιτικού συστήματος, με την χρηματιστική ολιγαρχία, με τους μεγιστάνες των εταιρειών Big Tech και των δικτύων ΜΜΕ, με τις ακαδημαϊκές ελίτ (που αντιπροσωπεύονται σε όλο το εύρος και τις αποχρώσεις τους ‒ μέχρι και ο Ν. Τσόμσκι έφτασε να ανταλλάσσει μαζί του υποστηρικτικά μηνύματα!) και με πλήθος άλλων «επωνύμων»: αδίστακτος μεγαλοχρηματιστής, στενότατα διασυνδεδεμένος επί μακρόν και με χίλια νήματα με όλους τους κύκλους και τις μερίδες των αμερικανικών και των ευρωπαϊκών «ελίτ» αλλά και ευρύτερα με τις ιθύνουσες τάξεις ενός ευρύτατου φάσματος χωρών σε παγκόσμια κλίμακα. Παιδόφιλος καταδικασμένος ήδη από το 2008 για παιδική πορνεία, και για σειρά ετών στη συνέχεια «θεσμοποιημένος» προαγωγός «πολυτελείας» στις βίλες και τα νησιά του οποίου το πελατολόγιο περιέλαβε «όλο τον καλό κόσμο». Από προέδρους των ΗΠΑ (τουλάχιστον τον Μπ. Κλίντον και τον Ντ. Τραμπ), εστεμμένους (ανάμεσά τους τον μέχρι πρότινος πρίγκηπα Άντρου – δευτερότοκο γιο της Ελισάβετ της Αγγλίας), πολιτικούς του βαθέος συστήματος της Δύσης (Π. Μάντελσον – κύριο πρόσωπο του βρετανικού σκοτεινού συστήματος εξουσίας για δεκαετίες), έως επικεφαλής πολυεθνικών κολοσσών (Microsoft – Μπίλ Γκέιτς, Έλον Μάσκ) και μια ατέλειωτη σειρά άλλων. Ταυτόχρονα άνθρωπος ειδικών ρόλων των σιωνιστικών κέντρων ισχύος, των μυστικών υπηρεσιών – ισραηλινών και άλλων (οι σχέσεις του με τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ και ηγετικό πρόσωπο των μυστικών του υπηρεσιών, Εχούντ Μπαράκ, είναι μια πολύ αποκαλυπτική πλευρά μέσα στο όλο απίστευτο κουβάρι), συσσώρευσε έναν «ωκεανό» πληροφοριών (ιδιωτικά και μόνος του μήπως, άραγε;!) με τις οποίες «κρατούσε» και συνεχίζει να «κρατάει» τους πάντες. Ακόμη και μετά θάνατον – εφόσον εν τέλει επαληθευθεί ότι αυτοκτόνησε στη φυλακή.
Όλη αυτή η δαιδαλώδης, πολυπλόκαμη δομή ενός αδυσώπητου, σάπιου και ακραία αντικοινωνικού-αντιδραστικού συστήματος (οικονομικής – πολιτικής – επικοινωνιακής) εξουσίας, γνωστών ήδη βεβαίως πεπραγμένων, έρχεται παρ’ όλα αυτά τώρα απροκάλυπτα στο φως (στο βαθμό και με τους όρους που έρχεται) αποκαλύπτοντας την χωρίς προηγούμενο «γυμνότητα» της. «Γυμνή» ισχύς χωρίς ίχνος έγνοιας για ιδεολογικές νομιμοποιήσεις.
Η «υπόθεση Επστάιν» βοά για την ακραία συστημική κρίση της Δύσης
Πρώτα απ’ όλα, φαινόμενα τέτοιας έκτασης αποκαλύψεων, είναι συμπτώματα των αβυσσαλέων πολέμων που μαίνονται ανάμεσα στις διαφορετικές πτέρυγες των ελίτ. Τα στρατηγικά αδιέξοδα που γεννά η συστημική κρίση της Δύσης στη σημερινή ακραία, παροξυσμική της φάση, γεννούν μεγάλες ενδορρήξεις.
Αυτό που εντυπωσιάζει σχετικά με τον ρόλο και τις πολεμικές χρήσεις των «αρχείων Επστάιν» τουλάχιστον σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι ο βαθμός συγκεντροποίησης των εξουσιαστικών μηχανισμών του βαθέος συστήματος. «Ένα άτομο» ‒πρόσοψη προσωποποίηση‒ των πιο κοινωνικά απρόσιτων και ανεξέλεγκτων, ολιγαρχικών (η λέξη είναι πολύ λίγη) μηχανισμών εξουσίας «κρατάει» τους πάντες και οι πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει και θέσει υπό έλεγχο γίνονται σημαντικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται μια σειρά συγκρούσεων για την εξουσία σε μια εποχή μεγάλων μετατοπίσεων συσχετισμών δυνάμεων και αβέβαιης μετάβασης.
Το φαινόμενο έχει άμεση σχέση με τη μεγάλη, ιστορικού χαρακτήρα υποχώρηση της πολιτικής και των πολιτικών διαμεσολαβήσεων. Τάση που οι σημερινές της ακρότητες –η «γυμνή επιβολή»– δεν μπορούν να εκτιμηθούν χωρίς όλη την πορεία νεοφιλελεύθερης κοινωνικής ρεβάνς που από την έναρξη της βαθύτατης συστημικής κρίσης τη δεκαετία του ‘70 οδήγησε μέχρι εδώ: Στις σημερινές συμφύσεις οικονομικών και «πολιτικών» συμφερόντων, με εξαιρετικά συγκεντρωτικούς, δεσποτικούς, συχνά νεοφεουδαρχικούς όρους, στην επικράτηση των πολιτικών καρτέλ (όπου η «πολυκομματισμός» είναι πλέον η απλώς το πολυφθαρμένο «φύλλο συκής» των ενιαίων κέντρων ισχύος που έχουν ενσωματώσει Δεξιά και Αριστερά στο ίδιο ενιαίο «ακραίο κέντρο»), και στις κρατούσες ιδεολογίες διαφόρων εκδοχών ακραίου ατομικισμού, υστερικής προώθησης των διαφορών ταυτοτήτων κ.λπ.
Πού και πώς παίρνονται οι αποφάσεις;
Η όλη «υπόθεση Επστάιν» ρίχνει φως στο ποιοι (ποιοι κοινωνικοί τύποι και στο πλαίσιο ποιών κοινωνικών σχέσεων) «κυβερνάνε τον κόσμο» σήμερα και ορίζουν τις τύχες των τεράστιων κοινωνικών πλειοψηφιών του πλανήτη.
Κεντρικό ρόλο μέσα σ’ αυτό το σύστημα παίζουν οι ομάδες συμφερόντων που ελέγχουν τους γιγαντιαίους επιχειρηματικούς ομίλους με ηγετικό ρόλο στις τεράστιες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη (τις ψηφιακές –συλλογή δεδομένων σε τεράστια κλίμακα / Big Data και ΤΝ–, τα ενιαία συστήματα πληρωμών, τις ενεργειακές, τις βιοτεχνολογικές / φαρμακευτικές / Big Pharma). Πρόκειται για καλπάζουσα συγκεντροποίηση κεφαλαίων με συγκολλητική ουσία δομές του χρηματιστικού κεφαλαίου (funds και τράπεζες). Από τα ηγετικά κλιμάκια αυτών των εταιρικών κύκλων εκπορεύονται διάφορες ποικιλίες τεχνοδεσποτικών σχεδιασμών βιοπολιτικού ελέγχου και ακραίων μορφών ολοκληρωτισμού (Microsoft, Amazon, Google, η διαβόητη Palantir του Π. Θίελ, οι εταιρείες του Ελον Μασκ –οι δύο τελευταίοι μάλιστα πρωταγωνιστούν στα σενάρια κοινωνικού εκφασισμού–, τα πρότζεκτ ευγονiκής των Big Pharma ή της Mosanto-Bayer, αλλά και οι δυστοπίες που προωθεί το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ εκφράζοντας τις προτεραιότητες αυτών των κύκλων). Και βεβαίως πανταχού παρόν είναι το Ισραήλ και το σιωνιστικό σύμπλεγμα κέντρων παγκόσμιας εμβέλειας που βρίσκεται πίσω του.
Μέσα από τις επικοινωνίες όλου αυτού του κόσμου που κάποια δείγματά τους δίνουν τα αρχεία Επστάιν βγαίνει όλη η Ύβρις των συστημικών, ολιγαρχικών ελίτ απέναντι στην ανθρωπότητα. Εδώ θα παραθέσουμε μόνο κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά δείγματα μέσα από έναν ωκεανό απίστευτων πληροφοριών σχετικά με το τι συζητιέται «ανέμελα και χαλαρά» σ’ αυτούς τους κύκλους:
- Τα ηλεκτρονικά μηνύματα με τον Μπ. Γκέιτς όπου μερικά χρόνια πριν από τον Covid συζητιέται η χρησιμότητα της πρόκλησης μιας πανδημίας για την δοκιμή επιβολής ελέγχων επί μεγάλων πληθυσμών! Κατά τα άλλα υπάρχουν απλώς «συνωμοσιολόγοι-ψεκασμένοι» απέναντι στην «ουδέτερη-ορθολογική επιστήμη». Οι «ελίτ» πάντως επιβεβαιώνεται ότι κυβερνούν συνωμοτώντας αδιαλείπτως ξεπερνώντας πάσα συνωμοσιολογική φαντασία.
- Οι ακραία καγχαστικοί και αλαζονικοί τόνοι ανάμεσα στον Επστάιν, σε μεγαλοτραπεζίτες (Α. Ρότσιλντ) και σε πολιτικούς μεγαλοπαράγοντες (Π. Μάντελσον) –η αναφορά εδώ μόνο των συγκεκριμένων, χαρακτηριστικών ονομάτων είναι απολύτως ενδεικτική– σχετικά με την οικονομική κρίση διαφόρων χωρών ή και της Ε.Ε. συνολικότερα. Ο τρόπος που κάνουν πλάκα αναφερόμενοι στις καταστροφικές προοπτικές για τις κοινωνίες που τις βλέπουν σαν παίγνιο στα χέρια τους κ.λπ. Ο αυτοθαυμασμός τους για την ισχύ τους, οι πληροφορίες που ανταλλάσσουν και οι συνεννοήσεις τους για το πως θα μεθοδεύσουν χρηματιστηριακές / κερδοσκοπικές κομπίνες καταλήστευσης ολόκληρων χωρών και λαών. Η ελληνική κρίση χρέους κατέχει μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο περίοπτη θέση. Αποκαλύπτοντας σημαντικές πτυχές των μεθοδεύσεων για το βούλιαγμα της χώρας και την αρπαγή των πόρων της. Και της ευπειθούς συνέργειας του ντόπιου πολιτικού προσωπικού (με τους Γ. Παπανδρέου και Α. Τσίπρα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους). Είναι ενδεικτικό της συνενοχής όλου του εγχώριου συστήματος που στερέωσε τα μνημόνια το ότι οι σχετικές πληροφορίες έχουν κρατηθεί επιμελώς στην απόλυτη αφάνεια και εκτός δημόσιας συζήτησης.
- Τα σαδιστικά βίτσια αυτών των «ελίτ» και η διάθεσή τους να κατασπαράξουν και να κανιβαλίσουν μεταφορικά και κυριολεκτικά τα σώματα των νεαρών ανθρώπων που τους παρέχει ο κάθε Επστάιν για τα ιδιωτικά τους όργια. Εξ όνυχος τον λέοντα. Τα όσα αφήνονται να φανούν λένε τα πάντα για το σαδισμό των «μπροστινών δωματίων» των εξουσιαστικών τους σχεδιασμών απέναντι στις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες που τις βλέπουν χωρίς περιστροφές σαν κατώτερα όντα προς εκμετάλλευση κάθε είδους. Το θέμα δεν είναι ατομικό-υχολογικό· έχει πρωτίστως τις πολιτικές διαστάσεις που του έδωσε ο Παζολίνι με την εμβληματική ταινία του «Σαλό, 120 μέρες στα Σόδομα».
***
Η υπόθεση Επστάιν εν τέλει εικονογραφεί όλα όσα τροφοδοτούν την συσσωρευόμενη κοινωνική οργή και αντίθεση απέναντι στην ολιγαρχία που κυβερνάει σήμερα τον κόσμο. Φωτίζει απ’ την ανάποδη, τη ζωτική ανάγκη για ριζικό εκδημοκρατισμό και κάθαρση όλης αυτής της σαπίλας. Σαν μόνη εξανθρωπιστική διέξοδο απέναντι στο νέο εκβαρβαρισμό (τον κινούμενο στα δοκιμασμένα ιστορικά φασιστικά αχνάρια πάντως) που προωθούν οι κυρίαρχοι του σήμερα.
