Γράφει ο Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Σε μια αίθουσα δικαστηρίου, (όμοια με αποχωρητηριου), η εξουσία εξαντλεί την ισχύ της… Παραχαράσσει την ιστορία, ανατρέποντας την οποία ισορροπία… ανάμεσα στο ψεύδος και την αλήθεια
Σε μια αίθουσα δικαστηρίου, η εξουσία (τραγική ειρωνεία) κρατάει τις αποστάσεις… βάζοντας σημαδούρες πάνω στα καμμένα σώματα, κάτω από μπάζα και δακρύβρεχτες εξαγγελίες επιφανών, δολοφόνων και αστών, επιδιώκοντας να φανεί ότι το επιθυμητό είναι το μη επιτρεπτό, όσον αφορά την… απονομή δικαιοσύνης, αβροφροσύνης, εμπιστοσύνης…
Σε πλήρη διάταξη πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου «Η Πατρίς βρυχάται», στρατηγοί, υπουργοί, παρατρεχαμενοι και αρχηγοί, αποφασίζουν και διατάσσουν το τετέλεσται, λίγο πριν πέσει η αυλαία και αρχίσει η λεηλασία, η ακολασία, η υστερία… ως ακόμη μια θλιβερή ιστορία.
Στο βάθος, σε τόνο δεύτερο, οι Ανθρωποφύλακες με τα λευκά κολάρα, κατά τα συνήθη, θα τρέξουν στην προκαθορισμένη βραδινή σύναξη μετά το δελτίο ειδήσεων των 9 μ.μ. στους επί πληρωμή και κατά παραγγελίαν, «δικαστές και εξομολόγους», δημοσίους γραφιάδες στο επάγγελμα… για να καταθέσουν ως επαίτες, ως κυρίαρχοι εκθέτες, αναγγέλλοντας εκ των προτέρων, ένα τέλος πριν το τέλος για να διασωθεί το… έλος…
Υ.Γ.: Προς Κύριον Φλωρίδη «υπουργό της Δικαιοσύνης» ενταύθα.
Κύριε υπουργέ…
Στις δίκες δεν προβλέπονται, αλλά ούτε και χρειάζονται ειδικές θέσεις… όταν όμως οι υπουργοί είναι λειτουργοί, και υπηρετούν τη δικαιοσύνη με ταπεινότητα, ήθος και σεβασμό στους ανθρώπους που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ τα παιδιά τους από παραλείψεις, αστοχίες και εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης τής οποίας είστε μέλος… Για τούτο τουλάχιστον έστω και την ύστατη ώρα, πράξτε τα δέοντα και μην φλυαρείτε ασκόπως και τυχαίως… Η υπομονή μας εξαντλείται… Η οργή μας στον επόμενο τόνο, θα είναι το τελευταίο «δώρο» μας στην αλαζονεία σας…
