του Βασίλη Σταυρόπουλου*
Το εξαιρετικό βιβλίο «Ανεκπλήρωτη Ρωμιοσύνη» (Εκδόσεις Στοχαστής), με εξώφυλλο που κοσμείται από τις εικόνες αγωνιστών, του Μάρκου Μπότσαρη, του Παπαφλέσσα, του Παύλου Μελά και του Κύπριου Γρηγόρη Αυξεντίου, καθόλου τυχαία, γιατί εκτός από τη γενναιότητα, την ανδρεία και την αυτοθυσία των προσώπων, θέλει να τονίσει τη συνέχεια, τη διαχρονία και την ιδιαιτερότητα του Ελληνισμού και να σταθεί απέναντι στο σύγχρονο ιστορικό αναθεωρητισμό που με κάθε τρόπο τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να αμφισβητήσει αυτήν τη διαχρονία και τη συνέχεια του Ελληνισμού.
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ επίκαιρο όσο ποτέ, που συνδέει το χθες και το σήμερα, δεδομένου και της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται γύρω μας και ειδικά για τη χώρα μας, όταν αντιμετωπίζουμε έναν διαρκή υπαρξιακό εθνικό κίνδυνο εξ Ανατολών με το δόγμα «της Γαλάζιας πατρίδας». Και μας θυμίζει (σελ. 31) τα λόγια του Θόδωρου Κολοκοτρώνη «Η Επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν… Ο εδικός μας πόλεμος… .ήτον έθνος με άλλο έθνος» Και μας λέει ο συγγραφέας (σελ. 32), ο χαρακτήρας της Επανάστασης του 21 είναι εθνο/αναγεννετική, είναι, επανάσταση του ιστορικού ελληνικού έθνους που αποτινάσει ως έθνος τον οθωμανικό ζυγό. Είναι η συνέχεια των αιματηρών Προεπαναστατικών αγώνων του υπόδουλου ελληνικού έθνους, που ξεκίνησαν αμέσως μετά την άλωση της Πόλης. Και όπως μας λέει και μας επισημαίνει η Επανάσταση του 1821, δεν ομοιάζει με καμίαν. Δεν είναι εθνο-γενετική επανάσταση, όπως η Αμερικανική, ούτε πολιτική επανάσταση (αστική) όπως η Γαλλική, ούτε κοινωνική (ταξική ) όπως η Ρωσική. «Οι Έλληνες επαναστάτες του ‘21, δεν είναι ούτε τέκνα του Μαρά, ούτε πρόδρομοι του Λένιν και του Τρότσκι. Έκαναν την δική τους επανάσταση» (Σαράντος Καργάκος).
Ένα βιβλίο επίκαιρο όσο ποτέ, που συνδέει το χθες και το σήμερα, δεδομένου και της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται γύρω μας και ειδικά για τη χώρα μας
ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ που δυστυχώς έμεινε ανολοκλήρωτη, γιατί έχουμε μια διαρκή μάχη και σύγκρουση του «πνεύματος ανεξαρτησίας» και του «πνεύματος της υποταγής». Γιατί είναι τραγικά χαρακτηριστικός ο νεο-ραγιαδισμός της «Πράξης Υποταγής» του 1825 όπως και σήμερα, στις μέρες μας, η αντίστοιχη «λογική» των τριών Μνημονίων. Η πολιτική δολοφονία του Καποδίστρια που ακολούθησε, βάθυνε τη νεο-αποικιακή εξάρτηση και τα δεινά της χώρας καθώς και της υποταγής στον ξένο παράγοντα, του πολιτικού μας συστήματος.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ποτέ, πριν αρκετά πολλά χρόνια σε μια συνάντησή μας με τον Λαοκράτη Βάσση, αυτός ο μεγάλος Δάσκαλος και πατριώτης, με πολύ βαθειά αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, που μου είπε, φαντάσου, ότι ένας λαός, ένα έθνος, είναι σαν ένα ποτάμι που τρέχει και στις δύο όχθες του, από τη μια μεριά είναι οι αριστεροί και από την άλλη οι δεξιοί και μπορεί να είναι από τη μια όχθη ο ένας αδελφός και από την άλλη ο άλλος. Ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούν ότι το ποτάμι έχει κοινή κοίτη, έχουν τον ίδιο πατέρα και μάνα, έχουν τον ίδιο πολιτισμό, την ίδια κουλτούρα, το ίδιο σύστημα αξιών, την ίδια ιστορία αγώνων και αντίστασης.
Όπως λέει και ο συγγραφέας (σελ. 20) με την επιβολή της κίβδηλης πραγματικότητας των «Μνημονίων» φτάσαμε στο σημείο να έχουμε αντεστραμμένη τη λογική λειτουργίας της πολιτικής μας ζωής, όπου δεν υπάρχει το πολιτικό σύστημα για την κοινωνία, αλλά η κοινωνία για το πολιτικό σύστημα
ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΠΑΝΩ εικόνα, που τη μετέφερε παραστατικά στον κινηματογράφο, ο Παντελής Βούλγαρης με την καταπληκτική ταινία «Ψυχή Βαθιά», που μας διηγείται την τραγική ιστορία 2 αδελφών, που βρέθηκαν στον Εμφύλιο, σε αντίπαλα στρατόπεδα. Ένας Εμφύλιος, που μας οδήγησε ουσιαστικά το πολιτικό σύστημα της εποχής με την καθοδήγηση του ξένου παράγοντα, κυρίως της Αγγλίας, ανυπολόγιστα καταστροφικός, με τραγικές συνέπειες και με τραγωδίες για χιλιάδες οικογένειες και ολόκληρη τη χώρα. Ποτέ ξανά, όσο και αν κάθε φορά με την πρώτη ευκαιρία η πολιτική εξουσία μοχλεύει την κοινωνική αντιπαράθεση, μεταξύ κοινωνικών ομάδων και τον κοινωνικό αυτοματισμό, όπως τώρα με τις αγροτικές κινητοποιήσεις, μετά και το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπου αντί να απαντήσει στο βασικό ερώτημα, θέλουμε ή όχι να έχουμε σαν χώρα πρωτογενή τομέα και αυτάρκεια στα τρόφιμα (…και ποιο είναι το σχέδιο) και όχι το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα κάθε χρόνο κάποιων δεκάδων δισ. σε μια χώρα βαθειά χρεωκοπημένη, το πολιτικό σύστημα εξουσίας αντίθετα με κάθε τρόπο προσπαθεί όχι μόνο να προσπεράσει το μεγάλο αυτό πρόβλημα και να μην δώσει απαντήσεις, αλλά και να προσπαθεί να φέρει σε αντιπαράθεση τις διάφορες κοινωνικές ομάδες.
ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ σύστημα, όχι απλά ένοχο που οδήγησε τη χώρα στη Χρεωκοπία και στα δεινά της σημερινής κατάστασης που σήμερα όλοι βιώνουμε, αλλά και πολύ εύκολα διαχειρίσιμο και με διαθεσιμότητα στον ξένο παράγοντα και την εθελοδουλία. Και δυστυχώς με μια Αριστερά (σε όλες τις μορφές της) ανήμπορη να αντιδράσει, σχεδόν ενσωματωμένη και αμήχανη στο κυρίαρχο αφήγημα. Και όπως λέει και ο συγγραφέας (σελ. 20) με την επιβολή της κίβδηλης πραγματικότητας των «Μνημονίων» φτάσαμε στο σημείο να έχουμε αντεστραμμένη τη λογική λειτουργίας της πολιτικής μας ζωής, όπου δεν υπάρχει το πολιτικό σύστημα για την κοινωνία, αλλά η κοινωνία για το πολιτικό σύστημα.
Τέλος, το βιβλίο μας καλεί να αναστοχαστούμε πάνω στο σημερινό «Υπαρξιακό» πλέον Πρόβλημα της Χώρας μας, της ερήμωσης της περιφέρειας, της δημογραφικής κατάρρευσης και να απαντήσουμε και να πάρουμε θέση, στο ερώτημα Τι Ελλάδα έχουμε (και γιατί;), Τι Ελλάδα θέλουμε.
* Ο Βασίλης Σταυρόπουλος είναι μαθηματικός
