Η συνάντηση του… φιλέλληνα υπουργού Εξωτερικών με την Αλβανίδα ομόλογό του δεν περιείχε απρόοπτα. Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι δύσκολες στιγμές και δοκιμασίες» ωχριούν μπροστά στη «γεωπολιτική συγκυρία», άρα «επιβάλλεται να κοιτάξουμε μπροστά». Ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε ότι η συνεύρεση των δύο χωρών στη… σωστή πλευρά «θα συμβάλει στην υπέρβαση των κινδύνων που δημιουργούνται από αθέμιτες εξωτερικές παρεμβάσεις [βλ. Ρωσία], όπως επίσης από την αναζωπύρωση στερεοτυπικών αντιλήψεων και παρωχημένου εθνικιστικού και αναθεωρητικού λόγου». Επισήμανε επίσης την κοινή πορεία στο ΝΑΤΟ και στον ΟΗΕ και χαιρέτισε «την πρόοδο της Αλβανίας, η οποία και οδήγησε στο άνοιγμα των κεφαλαίων ένταξης στην Ε.Ε., επί του οποίου η Ελλάδα τήρησε εξαιρετικά εποικοδομητική στάση». Προφανώς, ως σύμμαχες στη διαφθορά και στην καταπάτηση του κράτους δικαίου στις χώρες τους, οι δύο κυβερνήσεις εύκολα συνεννοούνται.
Η Αλβανίδα υπουργός Σπιροπάλι καθησύχασε τον ομόλογό της για τα σίγουρα κέρδη των μεγάλων και μεσαίων επιχειρήσεων στην Αλβανία, όπως και για το πρόβλημα διαφοράς στην κοινή ΑΟΖ, καθώς επίκεινται γεωτρήσεις της σωστής πλευράς, οπότε κάτι θα αρπάξουν και οι εταιρίες μας… Επίσης ευχαρίστησε τον κ. Γεραπετρίτη για την ίδρυση αλβανικών σχολείων στην Ελλάδα. Ο οποίος «φυσικά» και δεν τη ρώτησε για ποιον λόγο δεν ιδρύονται, αντιστοίχως, δημόσια ελληνικά σχολεία π.χ. στη Χιμάρα, στην Κορυτσά, στο Δέλβινο ή στην Πρεμετή. Ούτε έκανε λόγο για τον αλβανικό νόμο περί εθνικού αυτοπροσδιορισμού, ο οποίος παραβιάζει με κραυγαλέο τρόπο τους σχετικούς όρους διεθνών οργανισμών, ακυρώνοντας αυτή καθαυτή την έννοια του αυτοπροσδιορισμού. Με αόριστες υποσχέσεις για την αναγνώριση περιουσιών (χωρίς ουδεμία αναφορά στις καταπατήσεις κοινοτικών, εκκλησιαστικών και ιδιωτικών περιουσιών στην παραλία και στην ενδοχώρα του αλβανικού κράτους), η Σπιροπάλι αναφέρθηκε και στην άρση του εμπολέμου* ώστε να αποκατασταθούν και κάποιες άλλες περιουσίες!
Για μια ακόμα φορά πιστώνεται η αντιστροφή της προϋπόθεσης σεβασμού των δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας σε αποτέλεσμα, καθώς και η εμβάθυνση στα κέρδη των επιχειρήσεων, όπως και η συμπαράταξη κατά της Ρωσίας. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι όσο η Ελλάδα υποχωρεί, τόσο η Αλβανία ως δορυφόρος της Τουρκίας προχωρά. Αλλά κι αυτό είναι σύμπτωμα κεντρικών οδηγιών από τη Δύση.
Γιώργος Κυριακού
* Τον Απρίλιο 1939 η Αλβανία τάχθηκε επίσημα με τη φασιστική Ιταλία, και τον Οκτώβριο 1940 αλβανικά τάγματα συνέδραμαν τις ιταλικές μεραρχίες που επιτέθηκαν στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 1940, με τον Α.Ν. 2636/1940, η Ελλάδα κήρυξε «εμπόλεμη κατάσταση» με την Αλβανία. Το 1944 ο Ενβέρ Χότζα ακύρωσε όλες τις αποφάσεις των προηγούμενων αλβανικών κυβερνήσεων. Όμως τον Ιούλιο του 1992, η κυβέρνηση Μπερίσα ακύρωσε όλες τις αποφάσεις του καθεστώτος Ενβέρ, και επανέφερε σε ισχύ τις προ του 1944 αποφάσεις, μαζί με το «αλβανικό εμπόλεμο»! Στις 28/8/1987, με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου της Ελλάδας, έπαψε να υφίσταται ο χαρακτηρισμός της Αλβανίας ως εχθρικού κράτους, και το 1996 υπογράφτηκε «Σύμφωνο Φιλίας» με την Αλβανία (Ν. 2568/1998). Η απαίτηση της άρσης του εμπολέμου από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, ενώ η Αλβανία διατηρεί σε ισχύ το δικό της εμπόλεμο, σχετίζεται και με την αλβανική διεκδίκηση των περιουσιών των Αλβανοτσάμηδων – οι οποίοι συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές, πρωτοστατώντας σε μαζικές δολοφονίες, καταστροφές και άλλα εγκλήματα πολέμου στη Θεσπρωτία. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, οι περιουσίες αυτές τέθηκαν σε καθεστώς μεσεγγύησης, που ισχύει μέχρι σήμερα. Ας σημειωθεί ότι το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην σε θάνατο 1.930 Τσάμηδες για εγκλήματα πολέμου (απόφ. 344, 23/5/1945). Αυτών τη «δικαίωση» αναζητά η κα Σπιροπάλι…
