Με το «καλημέρα» η νέα χρονιά έφερε ένα δυνατό σοκ σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο στον πλανήτη. Η γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του προέδρου της χώρας πάγωσε ολόκληρο τον πλανήτη, και δικαιολογημένα: Οι ΗΠΑ ως υπερδύναμη που χάνει την ισχύ της οδηγείται σε μια μεγαλύτερη επιθετικότητα και οριοθετεί με φωτιά και σίδερο, με επεμβάσεις, εμπάργκο, δολοφονίες, τελεσίγραφα και απειλές ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, προωθώντας μια στρατηγική πλήρους ελέγχου. Η γεωγραφία αποκτά μια αλγεβρική μορφή: Όλος ο κάθετος άξονας, από τον Αρκτικό Πόλο και τη Γροιλανδία μέχρι τη Γη του Πυρός στο απώτατο άκρο της Λατινικής Αμερικής, θεωρείται ζωτικός χώρος των ΗΠΑ. Από εκεί θα πρέπει να εκδιωχθούν όλες οι κινεζικές και ρωσικές προσβάσεις (και οι ευρωπαϊκές, θα προσθέταμε). Μια «οριζόντια» πλευρά της αλγεβρικής γεωγραφίας εκτείνεται στον Ειρηνικό, με Ωκεανία-Ιαπωνία-Φιλιππίνες που θα ωθηθούν να πιέσουν ιδιαίτερα την Κίνα από τον Νότο.
Μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ «βρέχονται» –όπως λεγόταν παλιά– από δύο ωκεανούς, τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Ο Ατλαντικός ενώνει τις ΗΠΑ με την Ευρώπη. Εξ ου και το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ). Η Ευρώπη, ο δυτικός τομέας της κυρίως, θα ήταν και είναι ένα πεδίο ανάσχεσης της Ρωσίας. Οι δεσμοί (οικονομικοί) Ευρώπης και Ρωσίας έπρεπε να ανατιναχτούν, και αυτό έγινε με τον πόλεμο της Ουκρανίας και την αναγόρευση της Ρωσίας σε κύριο εχθρό της Ευρώπης (Ε.Ε.). Λίγο πιο νότια, σε μια καυτή περιοχή, στη Μέση Ανατολή (ή Νοτιοδυτική Ασία, όπως την αποκαλούν οι BRICS), με όργανο το σιωνιστικό κράτος-χωροφύλακα, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ αναδιατάσσουν σύνορα, συσχετισμούς, καθεστώτα.
Αυτός είναι σήμερα, το 2026, ο δυτικός κόσμος, η δυτική πραγματικότητα. Βουτηγμένος σε μια διαρκή και βαθύτατη κρίση, πολυδιασπασμένος, σοκαρισμένος κι ο ίδιος από τη φθίνουσα πορεία του και την ανάδυση άλλων ισχυρών κέντρων, οδηγείται στην επιθετικότητα και τον γκανγκστερισμό, προβοκάρει και προκαλεί τους αντιπάλους του όσο υπάρχει χρόνος, και αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη. Αυτός ο «άρρωστος» δυτικός κόσμος σημαδεύεται τις πρώτες μέρες του 2026 από 3 γεγονότα που δείχνουν ορισμένες τάσεις:
– Οι απειλές του Τραμπ ενάντια στη Γροιλανδία δεν είναι ένα κακόγουστο αστείο, αλλά προκαλούν τεράστιες αντιδράσεις και εντός του δυτικού στρατοπέδου.
– Η είσοδος των Γάλλων αγροτών στην καρδιά του Παρισιού μετά την είσοδο των ευρωπαίων αγροτών στις Βρυξέλλες, στην έδρα της Ε.Ε., δείχνουν μια οργή για τον σχεδιασμένο θάνατο του αγροτοδιατροφικού τομέα όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Οι αγρότες ολόκληρης της Ευρώπης καταγγέλλουν τη συμφωνία με τη Mercosur, και συζητούν για γενικότερα θέματα που αγγίζουν την καρδιά της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
– Η στυγνή δολοφονία από την αστυνομία μιας 37χρονης μητέρας τριών παιδιών στην Μινεάπολη των ΗΠΑ δείχνει τη φασιστική χροιά του καθεστώτος Τραμπ εσωτερικά, που καλύπτει πλήρως ό,τι κάνουν τα ειδικά σώματα και η εθνοφρουρά που στέλνει στις πολιτείες τις οποίες δεν ελέγχει. Δεν είναι μια από τις συνηθισμένες δολοφονίες έγχρωμων ή μεταναστών πολιτών από αστυνομικές δυνάμεις. Είναι η επέλαση ενός ειδικού καθεστώτος, και αυτό επιφέρει μια μεγάλη αντίδραση και κινητοποίηση στην καρδιά των ΗΠΑ.
Η Ελλάδα μετέχει του δυτικού κόσμου με όλες τις ιδιομορφίες της, και ιδιαίτερα με την «αρετή» της εξαρτημένης άρχουσας τάξης. Υποτέλεια, χατζηαβατισμός, άκρατη προθυμία να προσφέρει «υπηρεσίες» κάθε είδους στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και το Ισραήλ (γιατί όχι και στην Τουρκία, αν αυτό ζητηθεί και με τραμπικό τρόπο – άλλωστε η δήλωση του Μητσοτάκη, ότι δεν είναι ώρα για να εξετάσουμε την νομιμότητα ή μη της επέμβασης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, είχε αυτό το άρωμα).
Αλλά και στην Ελλάδα οι αγρότες είναι ακόμα στα μπλόκα, και μάλιστα μιλούν για τη Mercosur∙ η δίκη για τα Τέμπη και η τρίτη επέτειος από το συστημικό έγκλημα πλησιάζει∙ το μπλακ-άουτ στις πτήσεις των αεροπλάνων πρόσφατα θυμίζει ότι κανείς δεν είναι ασφαλής, και ότι η διάλυση των υποδομών είναι γεγονός μόνιμο∙ η αναγγελία της κας Καρυστιανού για κίνημα και παρουσία στην κεντρική σκηνή προκαλεί πονοκέφαλο σε όλο το πολιτικό σύστημα. Η χώρα βυθίζεται περισσότερο στο υπαρξιακό αδιέξοδο, ενώ παράλληλα δυναμώνει μια τάση που ζητά Κάθαρση, Δικαιοσύνη, Οξυγόνο επιβίωσης σε όλα τα μέτωπα. Το 2026 εσωτερικά θα είναι χρονιά εξελίξεων, ανακατατάξεων, δυσκολιών, πιθανά όμως και ελπίδας, εφόσον εισβάλει η κοινωνία (με όποιον τρόπο) στο προσκήνιο.
Καλή χρονιά, εφόσον κινηθούμε για να αλλάξουμε τους συσχετισμούς!
