Μια φορά κι έναν καιρό μια πόλη ζούσε δίχως λέξεις.
Σε αυτήν την πόλη οι λέξεις προπηλακίσθηκαν, λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν.
«Τι πα’ να πει τίμιος;» κάγχαζε ο βυρσοδέψης στο παζάρι.
«Ειλικρίνεια; – τελείως άχρηστη στην πολιτική» έλεγε ο δημαγωγός στον τυχοδιώκτη, και τα έπιναν εις υγείαν των κορόιδων στα πολυτελή ιδιαίτερα δωμάτια του τυράννου.
«Κώδικας αξιών. Συνέπεια. Καθήκον. Πατρίδα» – παχιές κουβέντες, έγραφαν οι εφημερίδες. Έριχναν δηλητήριο στο μελάνι και κόπρο στο χαρτί περιπαίζοντας κάθε φουκαρά που περίμενε να υπάρχει στον δημόσιο βίο κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης, κάποια αναγνώριση της προσφοράς στην κοινωνία.
………………….
Σιγά-σιγά ξαμολήθηκαν Σκύθες χωροφύλακες στις αγορές, τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης κι όπου εύρισκαν λέξεις ευπρεπείς και χρήσιμες τις ανασκολόπιζαν, τις άλειφαν πίσσα με πούπουλα και τις διαπόμπευαν καβάλα τ’ ανάποδα σε γαϊδάρους κι άλλα αθώα του αίματος ζώα.
***
Είδαν και απόειδαν οι λέξεις, συνεδρίασαν κι αποφάσισαν να αυτοεξορισθούν, να εγκαταλείψουν την πόλη. Πήραν των ματιών τους κι έφυγαν άρον άρον μες στις νύχτες.
Κι έτσι αυτή η πόλη έμεινε χωρίς λέξεις.
Αμέσως οι άρχοντες γέμισαν την πόλη με ευφημισμούς, κενολογίες, αμετροέπειες, λέξεις που άλλα έλεγαν και άλλα εννοούσαν, λέξεις φρικιά και έννοιες φρικτές.
Αποχαλινώθηκαν οι πάντες και τα πάντα, έγινε του Επστάιν το κάγκελο!
Βγήκαν από τους βόθρους αλλόκοτα πράγματα, οι Βάφεν Ες Ες, οι Woke, η CIA, το 13ωρο, η Μοσάντ, η USAID, τα Ιδρύματα Πολιτισμού, τα φαντς, ο Σόρος και τα αδέρφια του – όλοι έστησαν έναν
θεότρελο
θρασύ
ξετσίπωτο
χορό
κι έκαναν την πόλη δίχως λέξεις μια πόλη των τεράτων.
Λύκοι, βαμπίρ κι αναίσχυντοι αγόρευαν στη Βουλή, τελώνες και τελώνια δίκαζαν στα δικαστήρια, μαϊμούδες δίδασκαν τους θιάσους στα θέατρα, και κάθε μέρα στις αρένες έκαιγαν στις πυρές την Ποίηση, την Ιστορία, το Αγαθό, την Αρετή και τους εργάτες.
Όσες λέξεις δεν είχαν προλάβει να αυτοεξορισθούν, συλλαμβάνονταν και παραδίδονταν στους σταυρωτήδες.
Αιδώς; Σκοτώστε την!
Αξιοπρέπεια; Σταυρώστε την!
Εργατικότητα; Πνίξτε την!
Αλληλεγγύη; Τυφλώστε την!
Σεβασμός; Βιάστε τον!
Και γέμισε η πόλη με Τέμπη, καμένες εργάτριες, φοβισμένα νοικοκυριά, απελπισία και χαμένες προσδοκίες, ενώ από τα διοικητήρια και τα ΜΜΕ περιπολούσαν φραπέδες, παπαγαλάκια, εκτροφείς ερπετών και φεράρι με δυνατά κλάξον που νομοθετούσαν τον τρόμο και την αθλιότητα στην πόλη δίχως λέξεις
που τώρα πια πνιγόταν στον όχλο των τρολ και των οπαδών των αφεντικών.
***
Μαθαίνοντας οι γύρω πόλεις τι γίνεται στην πόλη δίχως λέξεις, μπούκαραν και άρχιζαν να αρπάζουν, οι Σκοπιανοί τον Μεγαλέξαντρο, οι Τούρκοι το Αιγαίο, οι Αμερικάνοι τα ορυκτά, οι Γερμανοί τη μάνα μας και τον πατέρα μας, οι Ισραηλινοί την άμυνα, ο καθένας ό,τι γούσταρε, δεν υπήρχαν λέξεις να του αντιμιλήσουν.
Μια σιωπή από θειάφι έπεσε πάνω από την πόλη δίχως λέξεις που δεν είχε πια λέξεις για να κλάψει. Ένας βουβός θρήνος. Των επιζώντων της παλιάς αρχοντιάς.
Κάποιοι από αυτούς τους επιζώντες όρισαν κρύπτες λυγμών και μετάνοιας, σε ξεχασμένα υπόγεια και αρχαία ερείπια.
…………………
Προσεύχονταν στις λέξεις να επιστρέψουν, αλλά προσευχές χωρίς λέξεις δεν γίνονται – και τέλος πάντων, δεν εισακούονται.
Καμιά φορά ο άνεμος απ’ την έρημο ακουγόταν σαν να σφύριζε, σαν να μιλούσε και να έλεγε «ελευθερία» και «ευγένεια», και «πένθος», μα πάλι χάνονταν σαν την ηχώ ενός ψιθύρου.
…………………
Στο τέλος, επικαλέσθηκαν το δικαίωμα της σιωπής και τα αγάλματα.
Έπαψαν να μιλούν στους πολίτες. Στέκονταν στο ύψος τους βουβά. Αλλά και οι πολίτες που, όσο μιλούσαν τα αγάλματα, δεν τα άκουγαν, αδιαφορούσαν. Οι πιτσιρικάδες γέμιζαν τα αγάλματα κακόγουστα γκράφιτι και στο τέλος τα μάζεψαν τα καρότσια του Δήμου, έτσι όπως μάζευαν τους νεκρούς της πείνας στην Κατοχή.
***
Κι έτσι η πόλη των τεράτων υπό την κυριαρχία άλλων ανώτερων τεράτων βυθίστηκε στην ερημιά της και πέρασε στη λήθη.
Μόνον μια πινακίδα πληροφορούσε τους διαβάτες όταν περνούσαν από τα μέρη της: «Εδώ ήταν η Σύβαρις».
Η μόνη ελπίδα ήταν το ότι αυτή η πινακίδα ήταν γραμμένη με λέξεις…
ΣΤΑΘΗΣ Σ.
12●ΙΙ●2026
