Αγαπητέ κύριε Εκδότα,

Ο σεβασμός μου προς την αλήθεια και προς τον εαυτό μου απαιτεί να προβώ στις ακόλουθες οριστικές επισημάνσεις σχετικά με το περιεχόμενο της «Επιστολής απάντησης» του κ. Σερμέτη (Δρόμος της Αριστεράς, 2 Νοεμβρίου 2019, σελ. 24):

1.Τα συστατικά στοιχεία της δυαδικής αρχής του ορισμού μου της ελληνικότητας, δηλαδή αφενός η ορθολογικότητα, το συναίσθημα και η Ευρώπη ως Δύση και, αφετέρου, ο αισθησιασμός, η ιερότητα και η Ασία ως Ανατολή, είναι τα κατεξοχήν συστατικά στοιχεία του ορισμού του κυρίου Σερμέτη, βασιζόμενου εξόφθαλμα στην ίδια δυαδική δομή: από τη μια πλευρά, ορθός λόγος και Δύση και, και από την άλλη, αισθησιακότητα, συναίσθημα και Ανατολή. Τα σχόλια περιττεύουν.

2. Το ατόπημα του κυρίου Σερμέτη επιβεβαιώνεται και μόνον από το γεγονός ότι τα προαναφερόμενα αδήλωτα δάνεια στοιχεία («ορθός λόγος», «αισθησιακότητα» και «συναίσθημα»), είναι παντελώς απόντα από το απόσπασμα της μεταπτυχιακής του εργασίας, το οποίο παραθέτει ακριβώς για να με διαψεύσει. Κι όμως, με την εν λόγω παράθεση διαψεύδεται πλήρως ο ίδιος! Και σα να μη φτάνει αυτό, η μεταπτυχιακή του εργασία αποκαλύπτει μια μοιραία του αντίφαση: στο παρατιθέμενο απόσπασμα ο κύριος Σερμέτης απορρίπτει το σχήμα «Ανατολή-Δύση», ενώ στον ορισμό «του» το καθιστά προνομιακό λέγοντας ότι «η συνάρμοση της Δύσης με την Ανατολή είναι η ελληνικότητα»(!). Δεν είναι καθόλου να απορεί κανείς. Ο συγγραφέας που κρύβει τις πηγές του προδίδεται από τις απροσεξίες του.

3. Αντίθετα προς ό,τι ο ίδιος ισχυρίζεται, είναι ο κύριος Σερμέτης εκείνος που αγνοεί ότι στον επιστημονικό-ακαδημαϊκό χώρο το προφορικό έργο (διδασκαλία, μάθημα, διάλεξη, επιστημονική συζήτηση) είναι καθιερωμένο ως απολύτως έγκυρο και, κατά συνέπεια, λειτουργεί αδιαμφισβήτητα ως αντικείμενο απαραίτητης παραπομπής. Μολονότι ενδιαφέρομαι πριν από όλα για την ουσία και δευτερογενώς για το τεχνικό μέρος, πιστεύω πως είναι χρήσιμο να μάθει ο κύριος Σερμέτης ότι η παραπομπή στην προφορική πηγή γίνεται με τον όρο «προσωπική επικοινωνία» («personal communication»).

4. Ο κύριος Σερμέτης κάνει φιλοσοφικές παρανοήσεις, οι οποίες αφορούν τη σκέψη μου, γι’ αυτό και σπεύδω να αποκαταστήσω τη φιλοσοφική ορθότητα: Αναφέρω ότι «το κύριο ουσιακό γνώρισμα της Ασίας-Ανατολής είναι ο συνδυασμός του αισθησιασμού με την ιερότητα». Στο σημείο 3 της απάντησής του ο κύριος Σερμέτης παραποιεί βαρύτατα αυτή τη θέση μου. Αφενός καταργεί(!) τον όρο μου «συνδυασμός» αντικαθιστώντας τον βίαια με το πλήρως απόν από το κείμενό μου ρήμα –και νόημα– «συγχέω»(!). Αφετέρου υποβάλλει εντελώς αυθαίρετα ως δική μου την ανύπαρκτη στη σκέψη μου άποψη «ότι στην Ανατολή-Ασία (…) υφίσταται περισσότερη ιερότητα απ’ ό,τι στον ελληνικό χώρο ή σε άλλες τοπικές κοινότητες ανά τον κόσμο». Αυτές οι παραποιήσεις προσβάλλουν καθοριστικά την αλήθεια της άποψής μου. Γι’ αυτήν την προσβολή, ο κύριος Σερμέτης είναι υπόλογος στους αναγνώστες και τις αναγνώστριες του Δρόμου της Αριστεράς αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

5. Σύμφωνα με την οντολογική της σημασία, η μοναδικότητα είναι μια απαράμιλλη ποιότητα αρετής, η οποία προσκαλεί τον κάθε άνθρωπο στη συνεξύψωση. Γι’ αυτό και οι εθνικές μοναδικότητες είναι από τη φύση τους μη ανταγωνιστικές η μια προς την άλλη. Επομένως η άποψη του κυρίου Σερμέτη ότι η μοναδικότητα παραπέμπει σε εθνικισμό, μαρτυρεί τη σύγχυσή του.

6. Ο κύριος Σερμέτης όχι μόνο δεν παραδέχεται ότι πρότεινε ως δικά του, στοιχεία από τον ορισμό μου της ελληνικότητας, αλλά και εισβάλλει αδίστακτα στον ιερό χώρο της υπαρξιακής μου σχέσης με την ελληνικότητα με όπλα του την άμετρη προσβολή και την εξωφρενική θέλησή του να παρουσιαστεί, αναπόφευκτα ψευδώς, ως γνώστης της ημερομηνίας έναρξης(!) αυτής της σχέσης («πολύ πριν ο κύριος Δόικος ανακαλύψει την ελληνικότητα”) [!]. Η βιαιότητα και η θρασύτητα μιας τέτοιας συμπεριφοράς νέου διδάκτορα προς τον επόπτη του διδακτορικού του, την καθιστούν μια από εκείνες, στις οποίες ο αρχαιοελληνικός όρος «ύβρις» συναντά απολύτως τη σημασία του. Κρίμα.

7. Μολονότι –και αντίθετα προς τον κύριο Σερμέτη– θεωρώ απείρως σημαντικότερη την ουσία από τη θεσμική τυπικότητα μιας χρονολογίας, θα τον απογοητεύσω: Διδάσκω επίσημα στο ΑΠΘ από το 1992, πολύ νωρίτερα από τη σύνταξη της μεταπτυχιακής του εργασίας (1998).

8.Η προηγούμενη και η παρούσα επιστολή μου δείχνουν ότι είχα και έχω κάθε λόγο να αναφερθώ σε «σοβαρές νομικές κυρώσεις» σχετικά με την κλοπή, από μέρους του κυρίου Σερμέτη, τον φιλοσοφικών ιδεών μου. Δεν το έκανα. Αντ’ αυτού, το έκανε(!) ο υπεύθυνος για το ατόπημα, ο κύριος Σερμέτης, δηλώνοντας κατόπιν «μεγαλόψυχα» ότι θα αρκεστεί «στη δύναμη του λόγου». Δυστυχώς, για άλλη μια φορά η λαϊκή ρήση «ζητάει και τα ρέστα!» επιβεβαιώνει την αλήθεια της.

Παρά τη βαθύτατη απογοήτευσή μου, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η υπεροψία, η κρυψίνοια και ο φθόνος δεν μπορούν να πλήξουν τη φιλοσοφική αλήθεια, όταν αυτή υπερασπίζει τον εαυτό της.

Με εκτίμηση και φιλία

Παναγιώτης Δόικος
Αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Υ.Γ. Παρακαλώ να δημοσιεύσετε την ανωτέρω επιστολή μου.

Σχόλια

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Ενίσχυσε οικονομικά την προσπάθειά μας!